1979 -திரிசூலம்

இன்றைக்கு ஒரு பெரிய நடிகரின் திரைப்படம் வெளியாகிறது என்றால், படம் திரையரங்கில் முதல் காட்சியைக் காணும் முன்பே தொலைக்காட்சி உலகம் விழித்துக்கொண்டு விடுகிறது. அதிகாலை முதலே சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள். படத்தின் கதாநாயகனின் பழைய படங்களிலிருந்து காட்சிகள். ரசிகர்களின் கொண்டாட்டங்கள். 

திரையரங்குகளுக்கு முன்பாகக் குவிந்திருக்கும் கூட்டங்கள். “படம் எப்படி இருக்கும்?”, “நடிகரின் முந்தைய சாதனையை முறியடிக்குமா?”, “முதல் நாள் வசூல் எவ்வளவு?”, “ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்பை படம் பூர்த்தி செய்யுமா?” என்று ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, நாள் முழுவதும் விவாதங்கள். ஒரு சேனலில் விமர்சகர்கள். இன்னொரு சேனலில் ரசிகர்கள். மற்றொரு சேனலில் திரையுலகப் பிரமுகர்கள். சமூக ஊடகங்களின் கருத்துகள்கூட நேரடியாக தொலைக்காட்சியில் காட்டப்படும். படத்தின் முதல் காட்சி முடிவதற்குள் “முதல் விமர்சனம்” என்ற பெயரில் விவாதம் தொடங்கிவிடும். 

இன்றைய இந்த ஊடக உலகத்தை ஒரு கணம் 1979-க்குக் கொண்டு போய்ப் பாருங்கள். ஜனவரி 27, 1979. திரையுலகமே ஆவலுடன் காத்திருக்கும் ஒரு நாள். நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனின் 200வது திரைப்படமான ‘திரிசூலம்’ வெளியாகும் நாள். அன்றைய உலகத்தில் இன்றைய 24 மணி நேர செய்தித் தொலைக்காட்சிகளும், தொடர்ச்சியான திரைப்படச் சேனல்களும், சமூக ஊடகங்களும், இணையமும் இருந்திருந்தால்… அந்த ஒரு நாளில் தமிழகத்தின் தொலைக்காட்சி திரைகள் எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். ஒருவேளை அந்த நாளில் செய்தித் தொலைக்காட்சிகளின் கீழ்ப்பகுதியில் ஓடிக்கொண்டிருந்திருக்கும் ஒரே வரி — “நடிகர் திலகத்தின் 200வது திரைப்படம் இன்று பிரமாண்ட வெளியீடு!” — என்பதாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

அதிகாலை நான்கு மணி. சென்னை முதல் மதுரை வரை, கோவை முதல் திருச்சி வரை, திரையரங்குகளுக்கு வெளியே ரசிகர்கள் திரண்டிருப்பார்கள். சிலர் இரவு முழுவதும் காத்திருப்பார்கள். திரையரங்குகளின் முன்பாகப் பெரிய பதாகைகள். மாலைகள். பாலாபிஷேகம். பட்டாசுகள். மேளதாளங்கள். “200” என்ற எண்ணிக்கை எங்கும் தெரிந்திருக்கும். ஆனால் தொலைக்காட்சி நிருபர்கள் அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவே நின்றுகொண்டு, “நடிகர் திலகத்தின் 200வது படத்தைப் பார்க்க நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு ஆவலாக இருக்கிறீர்கள்?” என்று ரசிகர்களிடம் கேட்பார்கள். ஒருவர், “அவர் மூன்று வேடங்களில் நடித்திருக்கிறார்!” என்பார். இன்னொருவர், “200வது படம் என்பதே எங்களுக்கு திருவிழா!” என்பார். இன்னொருவர், “சிவாஜி நடிக்கிறார் என்றால் கதை என்ன என்று கேட்கவே வேண்டாம்; திரையில் அவர் எப்படி நடிக்கிறார் என்பதைத்தான் பார்க்க வேண்டும்!” என்று சொல்வார். கேமரா அந்த ரசிகனின் முகத்தை நெருக்கமாகப் பதிவு செய்யும். அடுத்த நொடி அந்தக் காட்சி தமிழகத்தின் வீடுகளுக்குள் சென்றிருக்கும்.

காலை ஏழு மணி. ஒரு முன்னணி செய்தித் தொலைக்காட்சியில் சிறப்பு விவாதம். திரையின் பின்னணியில் சிவாஜியின் பிரம்மாண்டப் புகைப்படம். அதன் கீழே பெரிய எழுத்துகளில் “திரிசூலம் 200”. தொகுப்பாளர் உற்சாகமாக ஆரம்பிப்பார்: “தமிழ் சினிமாவின் நடிப்புச் சிகரமான நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் இன்று தனது 200வது திரைப்படத்தைத் தொட்டிருக்கிறார். ஒரே படத்தில் மூன்று வேடங்கள். இது சாதாரணமான ஒரு திரைப்பட வெளியீடா? அல்லது தமிழ் சினிமாவின் ஒரு வரலாற்றுத் தருணமா?” என்று கேட்பார்.

அதற்கு எதிரில் அமர்ந்திருக்கும் மூத்த திரைப்பட விமர்சகர் சிரித்துக்கொண்டே, “இது 200வது படம் என்பதற்காக மட்டும் முக்கியமானதல்ல. 200 படங்களுக்குப் பிறகும் ஒரு நடிகர் தன்னை இன்னும் சவாலுக்கு உட்படுத்திக்கொள்கிறார் என்பதற்காக முக்கியமானது” என்பார். உடனே மற்றொரு விமர்சகர் குறுக்கிட்டு, “ஆனால் மூன்று வேடங்களில் நடிப்பது மட்டும் பெரிய விஷயமல்ல. அந்த மூன்று வேடங்களும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று எப்படி வேறுபடுகின்றன என்பதுதான் முக்கியம்” என்பார். தொகுப்பாளர் உடனே கேட்பார்: “அப்படியானால் ‘திரிசூலம்’ படத்தின் உண்மையான போட்டி யாருடன்? சிவாஜி மற்ற நடிகர்களுடன் போட்டியிடுகிறாரா? இல்லை, தன்னுடைய முந்தைய நடிப்புகளுடனேயே போட்டியிடுகிறாரா?”

அந்தக் கேள்வியே அன்றைய நாள் முழுவதும் பேசப்பட்டிருக்கும்.

ஏனென்றால் சிவாஜி கணேசனின் 200வது படம் என்றால், அது ஒரு புதிய நடிகரின் முதல் படம் போல எதிர்பார்க்கப்படும் படம் அல்ல. இங்கே எதிர்பார்ப்பு வேறுவிதமானது. “சிவாஜி இந்தப் படத்தில் எப்படி நடிக்கப் போகிறார்?” என்பதுதான் கேள்வி. அதிலும் மூன்று வேடங்கள் என்ற செய்தி வந்தவுடன், ரசிகர்களின் கற்பனை இன்னும் உயர்ந்திருக்கும். “மூன்றில் எந்த வேடம் அதிகம் பிடிக்கும்?” “மூன்றுக்கும் குரல் எப்படி மாற்றியிருப்பார்?” “உடல்மொழியை எப்படி வேறுபடுத்தியிருப்பார்?” “ஒரே காட்சியில் மூன்று கதாபாத்திரங்களும் சந்தித்தால் என்ன செய்வார்?” என்று ரசிகர்கள் தங்களுக்குள் விவாதித்திருப்பார்கள்.

இன்றைய தொலைக்காட்சி உலகம் இருந்திருந்தால், ஒருவேளை ஒரு முழு நிகழ்ச்சியே “மூன்று சிவாஜிகளில் உங்களுக்கு பிடித்தவர் யார்?” என்று நடத்தப்பட்டிருக்கும். திரையின் ஒரு பக்கத்தில் முதல் வேடம். இன்னொரு பக்கத்தில் இரண்டாவது வேடம். நடுவில் மூன்றாவது வேடம். கீழே நேரடி வாக்கெடுப்பு. “முதல் வேடம் — 32 சதவீதம். இரண்டாவது — 28 சதவீதம். மூன்றாவது — 40 சதவீதம்.” என்று எண்ணிக்கைகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். ஆனால் நிகழ்ச்சி முடிவில் தொகுப்பாளர் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் ஒரே வரி — “எந்த வேடம் வென்றது என்பது முக்கியமல்ல; மூன்றையும் வென்றவர் ஒருவரே!”

அதுதான் சிவாஜி.

காலை ஒன்பது மணி. இன்னொரு தொலைக்காட்சியில் “திரிசூலம் சிறப்பு” என்ற நிகழ்ச்சி. அங்கே ஒரு  மூத்த நடிகர், ஒரு நாடகக் கலைஞர், ஒரு திரைப்பட விமர்சகர், ஒரு மூத்த ஒளிப்பதிவாளர் என்று நான்கு பேர் அமர்ந்திருப்பார்கள். அவர்களிடம் தொகுப்பாளர் ஒரு கேள்வி கேட்பார்: “ஒரே நடிகர் மூன்று வேடங்களில் நடிக்கும்போது, பார்வையாளர்களுக்கு ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தனித்தனி மனிதராகத் தெரியச் செய்வது எப்படி சாத்தியம்?”

மூத்த நடிகர் சொல்வார்: “முகத்தை மட்டும் மாற்றினால் போதாது. குரல் மாற வேண்டும். மூச்சின் வேகம் மாற வேண்டும். நடையின் வேகம் மாற வேண்டும். பார்வையின் திசை மாற வேண்டும். கதாபாத்திரத்தின் உள்ளுணர்வு மாற வேண்டும்.”

அப்போது திரையில் சிவாஜியின் ஒரு காட்சி ஓடும்.

விவாதம் திடீரென அமைதியாகிவிடும்.

ஏனென்றால் புத்தகத்தில் சொல்லிக்கொண்டிருந்த நடிப்பு இலக்கணத்தை அவர் திரையில் செய்து காட்டிக்கொண்டிருப்பார்.

அதுதான் நடிகர் திலகத்தின் தனித்தன்மை.

அவரைப் பற்றி பேசும்போது “அவர் நன்றாக நடித்தார்” என்று ஒரு வரியில் முடித்துவிட முடியாது. அவரது நடிப்பைப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. குரலைப் பார்க்க வேண்டும். கண்களைப் பார்க்க வேண்டும். உடல்மொழியைப் பார்க்க வேண்டும். இடைவெளியைப் பார்க்க வேண்டும். வசனம் முடிந்த பிறகு அவர் எப்படி நிற்கிறார் என்பதைக்கூட கவனிக்க வேண்டும். ஒரு நடிகரின் நடிப்பை ஆய்வு செய்யும்போது, அவரது மௌனத்தையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டிய நிலை வந்தால், அந்த நடிகரின் கலை எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம்.

மதியம் பன்னிரண்டு மணி. தொலைக்காட்சியில் இன்னொரு விவாதம். தலைப்பு — “200வது படத்தில் சிவாஜி: சாதனையின் உச்சமா? இன்னொரு புதிய தொடக்கமா?” ஒருபுறம் மூத்த பத்திரிகையாளர். இன்னொரு புறம் இளம் திரைப்பட விமர்சகர். மூன்றாவது இருக்கையில் சிவாஜியுடன் பணியாற்றிய கலைஞர். தொகுப்பாளர் கேட்பார்: “200 படங்களுக்குப் பிறகு ஒரு நடிகரிடம் இன்னும் என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்?”

மூத்தவர் உடனே பதிலளிப்பார்: “அதுதான் இந்தப் படத்தின் சுவாரஸ்யம். அவர் ஏற்கெனவே எல்லாவற்றையும் செய்துவிட்டார் என்று நாம் நினைக்கும்போது, மூன்று வேடங்களுடன் வருகிறார்.”

இளம் விமர்சகர் சிரித்துக்கொண்டே சொல்வார்: “அதனால்தான் ‘திரிசூலம்’ ஒரு 200வது படம் அல்ல. 200 படங்களுக்குப் பிறகும் நடிப்பின் மீது ஆர்வம் குறையவில்லை என்பதற்கான படம்.”

அந்தச் சொல் அன்றைய நாள் முழுவதும் தலைப்பாக ஓடியிருக்கும்.

“200 படங்களுக்குப் பிறகும் நடிப்பின் மீது ஆர்வம் குறையாத நடிகர்!”

 ஒரு நடிகரின் பெருமை அவர் எத்தனை படங்களில் நடித்தார் என்பதில் மட்டும் இல்லை. எத்தனை படங்களுக்குப் பிறகும் அவரது நடிப்பைப் பற்றி மக்கள் புதிதாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

மாலை நேரம். முதல் காட்சிகள் முடிந்துவிட்டன. தொலைக்காட்சி நிருபர்கள் திரையரங்குகளுக்கு வெளியே நிற்கிறார்கள். “படம் பார்த்துவிட்டு வரும் ரசிகர்களிடம் நேரடி கருத்து!” என்று தலைப்பு. ஒருவர் கண்களில் கண்ணீருடன் வருகிறார். “எப்படி இருந்தது?” என்று கேட்கிறார்கள். அவர் சொல்கிறார்: “சிவாஜி மூன்று வேடங்களில் நடிக்கிறார் என்று தெரிந்து வந்தேன். ஆனால் மூன்று பேரையும் பார்த்த உணர்வுடன் வெளியே வருகிறேன்.”

மற்றொருவர் சொல்வார்: “200வது படம் என்பதற்காக வந்தேன். சிவாஜியின் நடிப்புக்காக மீண்டும் வருவேன்.”

இன்னொருவர் சொல்லுவார்: “மூன்று வேடங்களில் யார் சிறந்தவர் என்று கேட்காதீர்கள். மூன்றுமே வேறு வேறு சிவாஜி.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் அன்றைய தொலைக்காட்சி தலைப்புச் செய்தியாக மாறியிருக்கும்.

“ரசிகர்கள் தீர்ப்பு: மூன்று வேடங்களிலும் வென்றார் சிவாஜி!”

இரவு எட்டு மணி. பிரதான செய்தி நேரம். அன்றைய முக்கியச் செய்திகளுக்கு நடுவே ‘திரிசூலம்’ இடம்பெறும். “இன்று வெளியான நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனின் 200வது திரைப்படமான திரிசூலத்திற்கு ரசிகர்கள் உற்சாக வரவேற்பு. ஒரே படத்தில் மூன்று வேடங்களில் நடித்துள்ள சிவாஜியின் நடிப்பு ரசிகர்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது” என்று செய்தி வாசிப்பாளர் வாசிப்பார்.

அதற்குப் பிறகு சிறப்பு தொகுப்பு.

சிவாஜியின் பழைய படங்களிலிருந்து காட்சிகள் ஒன்று பின் ஒன்றாக ஓடும். இளம் சிவாஜி. கம்பீரமான சிவாஜி. காதலனாக சிவாஜி. வீரனாக சிவாஜி. தந்தையாக சிவாஜி. அரசனாக சிவாஜி. ஏழையாக சிவாஜி. கோபமாக சிவாஜி. கண்ணீருடன் சிவாஜி. பின்னர் திடீரென்று திரையில் ‘திரிசூலம்’ படத்தின் மூன்று முகங்கள்.

அதன் பின்னணியில் ஒரு குரல்:

“இருநூறு படங்கள். எண்ணற்ற கதாபாத்திரங்கள். அளவிட முடியாத உணர்ச்சிகள். இன்று அந்தப் பயணத்தில் இன்னொரு மைல்கல் — திரிசூலம்.”

அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தலைமுறை, “இந்த மனிதர் 200 படங்கள் நடித்துவிட்டாரா?” என்று வியந்திருக்கும்.

அடுத்த தலைமுறை, “இன்னும் எத்தனை விதமாக நடிக்க முடியும்?” என்று வியந்திருக்கும்.

இதுதான் சிவாஜியின் சாதனையின் அழகு.

அவர் வெறும் எண்ணிக்கையைத் தாண்டவில்லை.

எண்ணிக்கையே அவருடைய நடிப்பின் முன்னால் சிறியதாகிவிட்டது.

இரவு பத்து மணி. “திரிசூலம் — முதல் நாள் மக்கள் தீர்ப்பு” என்ற விவாதம் தொடங்கும். அங்கே ஒரு கேள்வி எழும்: “சிவாஜியின் 200வது படம் என்பதால்தான் மக்கள் திரையரங்குகளுக்கு வந்தார்களா? அல்லது சிவாஜியின் நடிப்பைப் பார்க்கவே வந்தார்களா?”

அதற்கு பதில் சொல்லத் தேவையே இல்லை.

திரையரங்குகளுக்கு வெளியே இருக்கும் கூட்டம் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்.

ஒரு திரைப்படம் வெற்றிபெறலாம்.

ஒரு நடிகர் வெற்றிபெறலாம்.

ஒரு திரைப்படத்தின் வெளியீடு கொண்டாட்டமாக மாறலாம்.

ஆனால் ஒரு நடிகரின் 200வது படமே ஒரு தலைமுறையின் நினைவாக மாறுவது வேறு விஷயம்.

அதுதான் ‘திரிசூலம்’.

அதனால்தான் இன்று நாம் கற்பனை செய்து பார்க்க வேண்டியது வெறும் “அப்போது தொலைக்காட்சிகள் இருந்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்?” என்பதல்ல.

“அப்போது ஊடகங்கள் இருந்திருந்தால், சிவாஜியின் 200வது படத்தை ஊடகங்கள் எப்படி கொண்டாடியிருக்கும்?” என்பதுதான்.

ஒரு சேனல் அவருடைய 200 படங்களின் பட்டியலை எடுத்திருக்கும்.

இன்னொரு சேனல் அவருடைய சிறந்த வசனங்களை ஒலிபரப்பியிருக்கும்.

மற்றொரு சேனல் “சிவாஜியின் சிறந்த 10 கதாபாத்திரங்கள்” என்று பட்டியல் போட்டிருக்கும்.

ஒரு சேனல் “சிவாஜியின் சிறந்த அழுகைக் காட்சி எது?” என்று விவாதித்திருக்கும்.

மற்றொன்று “சிவாஜியின் குரலா? கண்களா? உடல்மொழியா? எது அவரது மிகப்பெரிய ஆயுதம்?” என்று கேள்வி எழுப்பியிருக்கும்.

ஒரு சேனல் “மூன்று வேடங்களில் யார் சிறந்தவர்?” என்று ரசிகர்களிடம் வாக்கெடுப்பு நடத்தியிருக்கும்.

ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு விவாதம் மட்டும் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்திருக்கும்:

“இருநூறு படங்களுக்குப் பிறகும் சிவாஜி ஏன் இன்னும் நடிகர்களுக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கிறார்?”

அதற்கான பதில் ‘திரிசூலம்’ படத்திலேயே இருக்கிறது.

ஏனென்றால் அவர் 200வது படத்தில் ஓய்வெடுக்கவில்லை.

அவர் 200வது படத்தில் தன்னை மீண்டும் சவாலுக்கு அழைத்தார்.

ஒரே உடலில் மூன்று மனிதர்களை உருவாக்கினார்.

ஒரே குரலில் மூன்று உலகங்களைப் பேச வைத்தார்.

ஒரே முகத்தில் மூன்று மனநிலைகளைப் பதிவு செய்தார்.

அதனால்தான் ‘திரிசூலம்’ என்ற பெயர் ஒரு திரைப்படத்தின் பெயராக மட்டும் இல்லாமல், சிவாஜியின் நடிப்புக்கு ஒரு உருவகமாகவே மாறுகிறது.

மூன்று முனைகள்.

மூன்று வேடங்கள்.

மூன்று குணங்கள்.

ஆனால் அவற்றை ஒன்றாக இணைக்கும் மையப்புள்ளி ஒரே ஒன்று.

நடிகர் திலகம்.

இன்றைக்கு ஒரு பெரிய நடிகரின் படம் வெளியாகும்போது தொலைக்காட்சிகள் “இது சாதனையை முறியடிக்குமா?” என்று கேட்கின்றன.

1979-ல் அந்த வசதி இருந்திருந்தால், ‘திரிசூலம்’ குறித்து இன்னும் பெரிய கேள்வி எழுந்திருக்கும்:

“இது ஒரு சாதனையை முறியடிக்கப் போகிறதா?” என்று அல்ல…

“200 படங்களை கடந்துவிட்ட பிறகும், இந்த மனிதரின் நடிப்புக்கு இன்னும் எல்லை இருக்கிறதா?”

என்று.

அந்தக் கேள்விக்கு அன்றைய திரையரங்குகள் கொடுத்த பதில் மிகப் பெரியது.

திரை திறந்தது.

மூன்று சிவாஜிகள் வந்தார்கள்.

திரை இறங்கியது.

ஒரே சிவாஜி மட்டும் மக்களின் மனதில் இன்னும் உயரமாக நின்றார்.

அதுதான் ‘திரிசூலம்’.

அதுதான் 200வது படத்தின் பெருமை.

அதுதான் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் என்ற பெயரின் அழியாத வலிமை.