1979 -திரிசூலம்

படம்
இன்றைக்கு ஒரு பெரிய நடிகரின் திரைப்படம் வெளியாகிறது என்றால், படம் திரையரங்கில் முதல் காட்சியைக் காணும் முன்பே தொலைக்காட்சி உலகம் விழித்துக்கொண்டு விடுகிறது. அதிகாலை முதலே சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள். படத்தின் கதாநாயகனின் பழைய படங்களிலிருந்து காட்சிகள். ரசிகர்களின் கொண்டாட்டங்கள்.  திரையரங்குகளுக்கு முன்பாகக் குவிந்திருக்கும் கூட்டங்கள். “படம் எப்படி இருக்கும்?”, “நடிகரின் முந்தைய சாதனையை முறியடிக்குமா?”, “முதல் நாள் வசூல் எவ்வளவு?”, “ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்பை படம் பூர்த்தி செய்யுமா?” என்று ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, நாள் முழுவதும் விவாதங்கள். ஒரு சேனலில் விமர்சகர்கள். இன்னொரு சேனலில் ரசிகர்கள். மற்றொரு சேனலில் திரையுலகப் பிரமுகர்கள். சமூக ஊடகங்களின் கருத்துகள்கூட நேரடியாக தொலைக்காட்சியில் காட்டப்படும். படத்தின் முதல் காட்சி முடிவதற்குள் “முதல் விமர்சனம்” என்ற பெயரில் விவாதம் தொடங்கிவிடும்.  இன்றைய இந்த ஊடக உலகத்தை ஒரு கணம் 1979-க்குக் கொண்டு போய்ப் பாருங்கள். ஜனவரி 27, 1979. திரையுலகமே ஆவலுடன் காத்திருக்கும் ஒரு நாள். நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனின் 200வது திரைப்படமான ‘திரிசூலம்’ வெளியாகும் நா...

சோத்துல எங்கடா இருக்கு சாதி



சோத்துல எங்கடா இருக்கு சாதி?" - இந்த கேள்வியை கேட்டது ஒரு தமிழ் சினிமா பாட்டு.இது என்ன பாட்டு அது கேட்டவிதம் எப்படிங்கறதை பத்திதான் இந்த பதிவுலே நாம பாக்கப் போறோம்.

​"எல்லாருக்கும் வணக்கம்!....
1971-ல வெளிவந்த படம்  'பாபு'. 'சிவாஜி சாரோட கரியர்ல இது ரொம்ப முக்கியமான படம். ஏன்னா, இதுல அவர் ரிக்‌ஷா ஓட்டுற ஒரு விசுவாசமான வேலைக்காரனா வாழ்ந்திருப்பாரு.
​ரிக்‌ஷா ஓட்டுறப்போ ஒரு நடிப்பு , அப்புறம் வீட்டு வேலைக்காரனா வரும்போது ஒரு நடிப்புன்னு மனுஷன் அசத்தியிருப்பாரு. அந்தப் படத்துல வர்ற 'வரதப்பா வரதப்பா கஞ்சி வருதப்பா' பாட்டை ஒரு புதிய பார்வையில ரசிக்கலாம் ..வாங்க ...

வாலியின் வாதம்  , எம்.எஸ்.வி யோட மெல்லிசை, நடிகை விஜயஸ்ரீயோட துள்ளல்... இது எல்லாத்தையும் தாண்டி சிவாஜி கணேசன் அப்படிங்கிற ஒரு 'நடிப்புப் பூகம்பம்' அந்த நாலு நிமிஷத்துல என்ன பண்ணியிருக்காருன்னு பார்ப்போம்!"
​"பாட்டு ஆரம்பிக்கும்போதே ஒரு பிஜிஎம் வரும் பாருங்க... 'டான்ட டன்டட...'. அப்போ சிவாஜி சார் ஒரு நடை நடப்பாரு. அந்த நடையில ஒரு ராஜகம்பீரம் இருக்கும். ஆனா அந்த கம்பீரம் ஒரு பணக்காரனோடது இல்ல... அடுத்த வேளை சோறு கிடைக்கப்போகுதுன்னு தெரிஞ்ச ஒரு ஏழை தொழிலாளியோட 'கிங்' ஸ்டைல் நடை அது!
​'வரதப்பா வரதப்பா கஞ்சி வருதப்பா...'
இங்க ஒரு சின்ன விஷயம் கவனிச்சீங்களா? 'வரதப்பா'ன்னு ஏன் சொல்றாரு? இதுக்கு ஒரு குட்டிக்கதை சொல்லலாம். ஒரு ஊர்ல பெரிய பஞ்சம் வந்தப்போ, மக்கள் எல்லாரும் வானத்தையே பார்த்து 'மழை வராதா?'ன்னு காத்துட்டு இருந்தாங்களாம். ஆனா ஒரு ஏழை மட்டும் நிலத்தையே பார்த்து 'சாப்பாடு வராதா?'ன்னு காத்துட்டு இருந்தானாம். அவனுக்குக் கஞ்சி கிடைச்சப்போ, அவன் சொன்னானாம், 'வானத்துல இருந்து வர்றது தான் மழை... ஆனா என் வயிறு காக்க நேர்ல வர்றது தான் வரப்பிரசாதம்'னு. அதுதான் இங்க சிவாஜி சாரோட மனநிலை. கஞ்சி வர்றதையே ஒரு திருவிழா மாதிரி கொண்டாடுவாரு."
​"இப்போ சரணத்துக்குள்ள போவோம். கவிஞர் வாலி அஷ்டலட்சுமிகளைப் பத்திப் பேசறாரு.
'நகையும் நட்டும் போட்டிருந்தா சொர்ணலட்சுமி...'
இந்த வரியில சிவாஜி சார் தன் விரலை சுழற்றி ஒரு மேனரிசம் பண்ணுவாரு. 'காசு இருந்தா யாரு வேணா லட்சுமிதான்டா'ங்கிற அந்த நக்கல் அவர் சிரிப்புல இருக்கும்.
'நஞ்சையும் புஞ்சையும் வாரி தந்தா தான்யலட்சுமி...'
இந்த வரியில அப்படியே கைகளை விரிச்சு அந்த வரிக்கான நடிப்பை  காட்டுவாரு.
​ஆனா, ஹைலைட்டே இந்த இடம்தான்: 'படி அளக்கும் அன்னலட்சுமி ஆகுமடா!'
விஜயஸ்ரீயைப் பார்த்து கைகளைத் தூக்கி ஒரு கும்பிடு போடுவாரு. ஒரு ரிக்‌ஷாக்காரனோட பார்வையில, தங்கம் பெருசில்லை, நிலம் பெருசில்லை... பசிக்கு சோறு போடுற அந்த மனுஷி தான்டா தெய்வம்னு அவர் சொல்லும்போது, அந்த இடத்துல தியேட்டர்ல விசில் பறக்கும். அங்க விஜயஸ்ரீயோட அந்த எதார்த்தமான அசைவுகளும் சிவாஜிக்குச் செம ஈடு கொடுக்கும்."
​"அடுத்த வரியில, 'தண்டை சத்தம் கலகலன்னு முன்னால் வருகுது...'
இதைப் பாடும்போது சிவாஜி சார் காதுகளைத் தீட்டிக்கிட்டு அந்தச் சத்தத்தை ரசிப்பாரு.
'வாழைத் தண்டு போல கால் நடந்து பின்னால் வருகுது...'
விஜயஸ்ரீயோட நடையை வாழைத்தண்டுக்கு ஒப்பிடுவாரு. இங்க கேமரா ஆங்கிளை கவனிச்சீங்களா? இயக்குநர் ஏ.சி. திருலோகச்சந்தர், சிவாஜியை ஒரு மாபெரும் மனிதனா காட்ட கேமராவை லோ-ஆங்கிள்ல வச்சிருப்பாரு.
​'பார்க்குறப்ப பசி மயக்கம் தன்னால் வருகுது... பேச்ச கேட்குறப்போ வந்த மயக்கம் தானா குறையுது'
இந்த இடத்துல சிவாஜி ஒரு மேஜிக் பண்ணுவாரு. மயக்கம் வர்ற மாதிரி கண்ணைச் சுழற்றிட்டு, அடுத்த செகண்ட் அவங்க பேசின உடனே முகம் அப்படியே பிரகாசமாகும். பசிங்கிற கொடுமையை அந்த முக பாவனையில கொண்டு வர்றதுக்கு ஒரு சிவாஜியால தான் முடியும். 'வயிறு காலி ஆனா கண்ணு சுத்தும்... வாய் பேசினா மனசு முட்டும்'கிற எதார்த்தத்தை அங்க பார்க்கலாம்."
​"இப்போ ஒரு உவமை சொல்றேன் கேளுங்க. ஒரு நல்ல மீன் குழம்பு வாசனை வந்தா நாம என்ன பண்ணுவோம்? மூச்சை இழுத்து அந்த மணத்தை ரசிப்போம்ல?
'மீன் கொழம்பு போல மணக்குறா...'
சிவாஜி சார் அந்த வரிகளைப் பாடும்போது, அந்த மீன் குழம்பு வாசனை நம்ம வீட்டுக்குள்ள வர்ற மாதிரி ஒரு ரியாக்ஷன் கொடுப்பாரு.
'ரசத்தப் போல கொதிக்கிறா...'
ரசத்தை அடுப்புல வச்சா டக்குன்னு நுரைச்சுப் பொங்கும்ல? அவளோட கோபமும் அப்படிதான்னு சொல்லும்போது, தன் கைகளை வச்சு ரசம் கொதிக்கிற வேகத்தைச் சைகையில காட்டுவாரு. ஒரு நடிகன் தன் உடம்பையே ஒரு இசைக்கருவி மாதிரி பயன்படுத்துறதுக்கு இது ஒரு கிளாசிக் உதாரணம். விஜயஸ்ரீ செல்லமா கோபப்பட்டு முகத்தைத் திருப்புறப்போ, சிவாஜி சார் ஒரு சிரிப்பு சிரிப்பாரு... அதுல ஒரு ஊரே அடங்கிடும்!"
​"பாடலோட உச்சக்கட்டம் இதுதான். இங்கதான் வாலியும் சிவாஜியும் சேர்ந்து 'சமத்துவப் புரட்சி' பண்றாங்க.
குலாம் காதர் புலாவிலே கறி கெடக்குது…
அது அனுமந்தராவ் அவியலிலே கலந்திருக்குது…
மேரியம்மா கேரியரில் எறா இருக்குது.
அது பத்மநாப ஐயர் வீட்டு குழம்பில் கெடக்குது…
சமையல் எல்லாம் கலக்குது…
அது சமத்துவத்தை வளர்க்குது…
சாதி சமய பேதமெல்லாம்…
சோத்தைக்கண்டா பறக்குது…

யோசிச்சுப் பாருங்க, 1971-ல ஒரு இஸ்லாமியர் வீட்டு உணவும், ஒரு பிராமணர் வீட்டு உணவும் ஒண்ணுன்னு சொல்ல எவ்வளவு தைரியம் வேணும்?
​'மேரியம்மா கேரியரில் எறா இருக்குது... அது பத்மநாப ஐயர் வீட்டு குழம்பில் கெடக்குது...'

இங்க ஒரு குட்டிக்கதை: ஒருமுறை ஒரு பெரிய அறிஞர்கிட்ட 'சாதி எங்க இருக்கு?'ன்னு கேட்டாங்களாம். அவர் சொன்னாராம், 'மனுஷன் மண்டையிலயும், அவன் மனசுலயும் இருக்கு... ஆனா அவன் வயித்துக்குள்ள இல்ல'ன்னு. அந்தத் தத்துவத்தைத்தான் இங்க சிவாஜி ஆணித்தரமா சொல்றாரு.
'சோத்தைக்கண்டா பறக்குது!' - இந்த வரியைப் பாடும்போது கைகளை விரிச்சு அந்தச் சாதி மதமெல்லாம் பறந்து போற மாதிரி ஒரு நடிப்பு. அந்த இடத்துல அவர் ஒரு நடிகனா இல்ல, ஒரு தீர்க்கதரிசியா தெரிவாரு. 'பசிக்கு எதுக்குடா மதம்?'னு அவர் கேட்குற கேள்வி இன்னைக்கும் தேவையானது!"
​"கடைசியா இந்தப் பாட்டைப் பத்தி யோசிச்சா, இது ஒரு வெறும் மியூசிக்கல் வீடியோ இல்ல. இது ஒரு காலப் பெட்டகம். விஜயஸ்ரீயோட அந்த இளமைத் துள்ளல் ஒரு பக்கம்னா, சிவாஜி கணேசனோட அந்த முதிர்ச்சியான, எதார்த்தமான நடிப்பு இன்னொரு பக்கம்.
​சிவாஜி சார் ஒருமுறை சொன்னாராம், 'நான் ரிக்‌ஷாக்காரனா நடிக்கும்போது என் உடம்புல அந்த ரிக்‌ஷாக்காரனோட வேர்வை மணம் வீசணும்'னு. அதைப் இந்தப் பாட்டுல பார்க்கலாம். அந்த கஞ்சி கலயத்தை அவர் பார்க்கும் பார்வையில இருக்குற அந்த ஏக்கம்... அது ஒட்டுமொத்த உழைக்கும் வர்க்கத்தோட ஏக்கம்.
​எம்.எஸ்.வி சாரோட அந்த நாட்டுப்புற 'மெலடி'யும், வாலியோட 'சமத்துவத்' தமிழும், சிவாஜியோட 'சிகர' நடிப்பும் சேர்ந்ததாலதான் 50 வருஷம் தாண்டியும் இந்தப் பாட்டு அழியாம நிக்குது. இன்னைக்கு நாம பெரிய ஹோட்டல்ல ஏசி-யில உட்கார்ந்து சாப்பிட்டாலும், ஒரு தெருவோரம் அந்த ரிக்‌ஷாக்காரர் கஞ்சி குடிக்கிறப்போ கிடைக்கிற அந்தத் திருப்தியை இந்த 'வரதப்பா' பாட்டு நமக்கு அப்படியே கடத்தும்.
​இந்தப் பாட்டை இனிமே நீங்க பார்க்கும்போது, சிவாஜி சாரோட கால் அசைவுகளையும், விஜயஸ்ரீயோட அந்தப் பானை தூக்குற அழகையும் கவனிச்சுப் பாருங்க... அதுல ஒரு கலைக் காவியமே ஒளிஞ்சிருக்கும்.
​உங்களுக்கு இந்தப் பாட்டுல எந்த இடம் ரொம்பப் பிடிக்கும்? அந்த ரசக் கொதிப்பா? இல்ல அந்த சமத்துவப் புலாவா? கமெண்ட்ல சொல்லுங்க! இந்த வீடியோ பிடிச்சிருந்தா லைக் பண்ணுங்க, ஷேர் பண்ணுங்க. மீண்டும் ஒரு சுவாரஸ்யமான 'நடிப்புப் பாடம்'ல சந்திக்கிறேன். அதுவரைக்கும், உங்கள் எல்லோருக்கும் அன்னலட்சுமியின் ஆசி கிடைக்கட்டும்! நன்றி, வணக்கம்!"
செந்தில்வேல் சிவராஜ்....

கருத்துகள்

இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

கடல் புறா இளையபல்லவனாக சிவாஜி

பொன்னொன்று கண்டேன்

ஆஸ்காருக்கு இந்த ஒரு காட்சி போதும்