ஓவர் ஆக்டிங்கா?

​"நண்பர்களே, ஒரு சிறிய கேள்வி. இமயமலையைப் பார்த்து 'ஏன் இவ்வளவு உயரமாக இருக்கிறது?' என்று யாராவது கேள்வி  எழுப்புவார்களா? அல்லது மகா சமுத்திரத்தைப் பார்த்து 'ஏன் இவ்வளவு ஆழமாக இருக்கிறது?' என்று யாராவது குறை சொல்வார்களா?

​இல்லை... ஏனென்றால், அதன் பிரம்மாண்டமே அதன் அழகு.

​அதேபோல் தான், நடிப்புலகின் இமயமலை நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் அவர்களின் நடிப்பைப் பார்த்து 'ஓவர் ஆக்டிங்' என்று சொல்பவர்கள், கடலின் ஆழம் தெரியாமல் கரையில் நின்றுகொண்டு கத்திக் கொண்டிருப்பவர்கள். இன்று நாம் பார்க்கப் போவது 'ஓவர் ஆக்டிங்' என்ற பெயரில் மறைக்கப்படும் ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் அசாத்தியமான நடிப்புப் பக்கங்களை பற்றித்தான்!"

​

​"ஒரு ஊரில் ஒரு சிறந்த சிற்பி இருந்தான். அவன் வடித்த சிலைகள் தூரத்திலிருந்து பார்த்தால் உயிர் பெற்று வருவது போல இருக்கும். ஒரு நாள் ஒரு நவீன கலை விமர்சகன் வந்து, 'உன் சிலைகளின் கண்கள் ஏன் இவ்வளவு பெரிதாக இருக்கின்றன? மூக்கு ஏன் இவ்வளவு கூர்மையாக இருக்கிறது? இது யதார்த்தமாக இல்லையே!' என்றான்.

​அதற்கு அந்த சிற்பி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்: 'ஐயா, இந்தச் சிலை ஒரு இருட்டான கருவறையில், நூறு அடி தூரத்தில் இருக்கும் பக்தன் பார்ப்பதற்காகச் செதுக்கப்பட்டது. நான் யதார்த்தமாகச் செதுக்கினால், தூரத்தில் இருப்பவனுக்கு அது வெறும் கல்லாகத் தான் தெரியும். நான் உணர்வுகளைச் செதுக்கினால் தான், அது அவனுக்குக் கடவுளாகத் தெரியும்!'

​நடிகர் திலகமும் அந்தச் சிற்பிதான்.அது ஓவர் ஆக்டிங் அல்ல; அது 'உணர்வுகளின் ஊடுருவல்' 

நடிகர்திலகம் ​தற்காலப் படங்களில் நடித்தால்? 

​"இன்று மல்டிவெர்ஸ் (Multiverse) பற்றிப் பேசுகிறோம். ஒருவேளை சிவாஜி இன்று இருந்திருந்தால்:

​பொன்னியின் செல்வன் (ஆதித்த கரிகாலன்): அந்தப் பாத்திரத்தில் அவர் காட்டியிருக்கும் ஆக்ரோஷமும், நந்தினிக்காக அவர் காட்டும் அந்த ஏக்கமும் ஒட்டுமொத்தத் திரையுலகையும் மிரள வைத்திருக்கும்.

​காந்தாரா (கிளைமாக்ஸ்): அந்தத் தெய்வ ஆட்டத்தின் போது சிவாஜி அவர்கள் காட்டியிருக்கும் அந்த உடல்மொழி, இன்று நாம் பார்க்கும் எதையும் விட பல மடங்கு வீரியமாக இருந்திருக்கும்.

​

'ஓவர் ஆக்டிங்' என்பது ஒரு கலை. அது எல்லோருக்கும் வராது. உணர்ச்சிகளைச் சுருக்கி நடிப்பது எளிது, ஆனால் அதை விரித்துப் படர விடுவது கடினம். சிவாஜி கணேசன் அவர்கள் ஒரு கலைக் கடல். கடலின் அலைகள் எப்போதும் ஓயாது, சத்தம் குறையாது. அதுதான் அதன் கம்பீரம்.

உவமை 1: மைக் இல்லாத காலத்து 'ஒலிப்பெருக்கி'

​ஒரு காலத்தில் மைக்கோ, நவீன ஸ்பீக்கர்களோ இல்லாத நாடக மேடைகளில் சிவாஜி நடித்தார். அப்போது கடைசி வரிசையில் அமர்ந்திருக்கும் பாமரனுக்கும் அந்த உணர்ச்சி போய் சேர வேண்டும்.

​உவமை: ஒரு பெரிய மைதானத்தில் மெல்லிய குரலில் பேசினால் யாருக்கும் கேட்காது. அங்கே சத்தமாகப் பேசினால் தான் செய்தி போய்ச் சேரும். சிவாஜியின் முகபாவனைகளும் அப்படித்தான். அவை வெறும் முக அசைவுகள் அல்ல; உணர்ச்சிகளின் 'மெகாபோன்' (Megaphone).

​உவமை 2: தஞ்சை பெரிய கோயிலும், நவீன அடுக்குமாடி குடியிருப்பும்

​நவீன கால 'சப்டில்' (Subtle) ஆக்டிங் என்பது ஒரு நவீனமான சின்ன அபார்ட்மெண்ட் வீடு போன்றது. பார்ப்பதற்கு அழகாக இருக்கும். ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பு என்பது தஞ்சை பெரிய கோயில் போன்றது.

​கதை/உவமை: பெரிய கோயிலின் சிற்பங்களை மிக அருகில் சென்று பார்த்தால் பிரம்மாண்டமாக, சில சமயம் 'அதிகமாக'த் தெரியும். ஆனால் தூரத்தில் நின்று அந்த கோபுரத்தைப் பார்த்தால் தான் அதன் முழுமையான தெய்வீகமும், கலையும் புரியும். சிவாஜியின் நடிப்பும் ஒரு கோபுர தரிசனம். அதை நுணுக்கமாகப் பார்ப்பதை விட, அதன் ஒட்டுமொத்தப் பரிமாணத்தைப் பார்த்தால் தான் அதன் அருமை புரியும்.

​உவமை 3: உணர்ச்சிகளின் 'உப்பு' ...

​சமையலில் உப்பு குறைவாக இருந்தால் ருசிக்காது. அதிகமாக இருந்தால் சாப்பிட முடியாது. ஆனால் சில உணவுகளுக்கு (உதாரணமாக ஊறுகாய்) உப்பு தூக்கலாக இருந்தால் தான் ருசி.

​உவமை: வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் போன்ற சரித்திரப் படங்களுக்கு 'சட்டில்' ஆக்டிங் செய்தால் அது ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல இருக்கும். ஒரு மாவீரனின் ஆவேசத்திற்கு நடிப்பில் 'உப்பு' (உணர்ச்சி) தூக்கலாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அது 'ஓவர் ஆக்டிங்' அல்ல, அந்தப் பாத்திரத்தின் 'ருசி'.

இப்போது சிறந்த பத்து படங்களின் ஆராய்ச்சி .

​1. பராசக்தி – 'சொற்போர்' பாணி திரைப்படம்...

​நடிப்பு பாணி: இதில் அவர் கையாண்டது 'வசன உச்சரிப்பு மூலம் உணர்ச்சியைத் தூண்டும்' பாணி. ஒரு புரட்சிகரமான இளைஞனின் கோபத்தை வார்த்தைகளில் ஏற்ற இறக்கங்களோடு கொண்டு வந்தார்.

​சிறப்பு: நீதிமன்றக் காட்சியில் அவர் பேசும் போது, உடல் கல்லாகச் சமைந்து நிற்கும், ஆனால் கண்கள் சிவந்து நெருப்பைக் கக்கும்.

​உவமை: ஒரு அணைக்கட்டு உடைந்தால் நீர் எப்படிப் பிரவாகமாகப் பாயுமோ, அப்படித் தமிழ் வசனங்கள் அவர் நாவிலிருந்து பாயும். "சக்சஸ்" என்ற ஒரு சொல்லில் பல  போராட்டங்களின் வெற்றியைக் காட்டியிருப்பார்.

​2. வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் – 'மேடை நாடக கம்பீரம்' ..

​நடிப்பு பாணி: இது 'லார்ஜர் தேன் லைஃப்'  பாணி. ஒரு மன்னன் சாதாரண மனிதனைப் போலப் பேச முடியாது.

​சிறப்பு: இதில் அவர் காட்டிய நடை 'சிங்க நடை'. கைகளை வீசி அவர் நடக்கும் போது அந்த நிலமே அதிரும். வசனங்களைப் பேசும் போது அடிவயிற்றிலிருந்து குரலை எடுத்து , அந்த மண்ணின் திமிரைக் காட்டியிருப்பார்.

​உவமை: ஒரு இடி முழக்கம் கேட்டால் எப்படி வானமே அதிருமோ, அப்படி அவர் "வரி, வட்டி, கிஸ்தி" என்று கேட்கும் போது வெள்ளையனே நடுங்கியிருப்பான்.

​3. பாசமலர் – 'மெலோடிராமா' பாணி திரைப்படம்.

​நடிப்பு பாணி: உணர்ச்சிகளை உச்சகட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் 'வெளிப்பாட்டுவாதம்'.

​சிறப்பு: இதில் அவர் கைகள் பேசும். தங்கையைத் தொடும் போது ஒரு மென்மை, அவள் கஷ்டப்படும் போது நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு அவர் துடிக்கும் வேகம் - இது 'ஓவர்' அல்ல, ஒரு பாசக்கார அண்ணனின் தவிப்பு.

​உவமை: ஒரு மெழுகுவர்த்தி உருகும் போது அதன் வலி நமக்குப் புரியாது, ஆனால் அதன் வெளிச்சம் புரியும். அதுபோல அவர் உருகி நடித்தது ரசிகர்களின் இதயத்தில் ஒளியேற்றத்தான்.

​4. கர்ணன் – 'காவிய நயம்' ...

​நடிப்பு பாணி: ஒரு புராண காலத்து வீரனுக்குரிய 'நிதானமும் கனிவும்' கலந்த பாணி.

​சிறப்பு: போர்க்களத்தில் அம்பு தைத்த நிலையிலும், கிருஷ்ணனிடம் தானம் கொடுக்கும் போது அவர் காட்டும் அந்தப் புன்னகை - அது ஒரு ஞானியின் முதிர்ச்சி.

​உவமை: பாற்கடலைக் கடைந்த போது வந்த அமுதம் போல, அத்தனை வலிகளையும் விழுங்கிக் கொண்டு அவர் காட்டிய அந்தப் 'புன்சிரிப்பு' ஒன்றே போதும் அவர் ஒரு மகா கலைஞர் என்பதற்கு.

​5. தில்லானா மோகனாம்பாள் – 'கலைஞனின் நுணுக்கம்' ..

​நடிப்பு பாணி: ஒரு இசைக் கலைஞனுக்கே உரிய 'அகங்காரமும் மென்மையும்' கலந்த பாணி.

​சிறப்பு: இதில் 'நடிப்பு' என்பது அவர் உடலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் இருக்கும். நாதஸ்வரம் வாசிக்கும் போது அவர் விரல்கள் துடிக்கும் விதம், வாசித்து முடித்த பின் அவர் காட்டும் அந்த ஒரு கர்வம் கலந்தப் பார்வை - ஒரு உண்மையான கலைஞனை நம் கண்முன் நிறுத்தும்.

​உவமை: ஒரு மயில் தோகை விரித்து ஆடும் போது அதன் ஒவ்வொரு கண்ணும் அழகாகத் தெரியுமல்லவா? அதுபோல சிக்கல் சண்முகசுந்தரத்தின் ஒவ்வொரு அசைவும் ஒரு கலை நயம்.

​6. கௌரவம் – 'இரு துருவப் பாணி' ...

​நடிப்பு பாணி: ஒரே படத்தில் 'ஆணவம்' மற்றும் 'அடக்கம்' என இரண்டு வெவ்வேறு துருவங்களைக் காட்டும் பாணி.

​சிறப்பு: பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்தாக அவர் கோட் சூட் அணிந்து கண்ணாடியைச் சரி செய்யும் போது ஒரு அதிகாரத் தோரணை இருக்கும். அதே படத்தில் கண்ணனாக வரும்போது உடல் சற்று குறுகி காட்டி , பணிவைக் காட்டும்.

​உவமை: ஒரே கத்தியின் இரு பக்கங்கள் போல; ஒரு பக்கம் கூர்மையான அதிகாரம், மறுபக்கம் மென்மையான அன்பு.

​7. வசந்த மாளிகை – 'காதல் பித்தன்' பாணி ...

​நடிப்பு பாணி: காதலால் பைத்தியமான ஒரு பணக்காரனின் 'ஆவேசமும் சோகமும்'.

​சிறப்பு: மது அருந்தும் காட்சிகளில் கூட ஒரு 'கிளாஸ்' இருக்கும். சோகத்தில் சிரிப்பதும், சிரிப்பில் அழுவதுமாக அவர் காட்டிய அந்த 'மேனரிசம்' இன்று வரை எந்த நடிகராலும் செய்ய முடியாத ஒன்று.

​உவமை: ஒரு அழகிய கண்ணாடி ஜாடி கீழே விழுந்து நொறுங்கும் போது ஏற்படும் அந்தச் சத்தமும் சிதறலும் தான் வசந்த மாளிகை சிவாஜி.

​8. கப்பலோட்டிய தமிழன் – 'தேசபக்தி' பாணி ....

​நடிப்பு பாணி: ஒரு லட்சியவாதியின் 'உறுதி' மிக்க பாணி.

​சிறப்பு: சிறையில் செக்கிழுக்கும் காட்சியில், அவர் முகம் வலியால் துடிக்கும் போது கூட, கண்களில் அந்த விடுதலை வேட்கை குறையாமல் இருக்கும். வ.உ.சி-யின் வைராக்கியத்தை அவர் கண்கள் கடத்தியிருக்கும்.

​உவமை: பாறையில் மோதும் அலைகள் போல; பிரிட்டிஷ் அடக்குமுறை எனும் பாறையில் மோதிச் சிதறினாலும் பின்வாங்காத அலை அவர்.

​9. திருவிளையாடல் – 'ஆளுமை' பாணி ..

​நடிப்பு பாணி: திரையில் அவர் வந்தாலே மற்றவர்கள் மறைந்து போகும் 'ஆளுமைத் திறன்'.

​சிறப்பு: பரமசிவனாக அவர் அமர்ந்திருக்கும் போது, ஒரு அசைவற்ற மலை போன்ற உறுதி இருக்கும். ஆனால் நக்கீரனிடம் வாதிடும் போது அவர் காட்டும் அந்த இறைவனுக்கே உரிய கோபம் - அது 'ஓவர் ஆக்டிங்' அல்ல, அது 'ருத்ர தாண்டவம்'.

​உவமை: ஆகாயத்தில் சூரியன் இருக்கும் போது மற்ற நட்சத்திரங்கள் தெரிவதில்லை; அதுபோல அவர் திரையில் இருக்கும் போது மற்றவர்கள் பிம்பங்களாகவே தெரிவார்கள்.

​10. தேவர் மகன் – 'மௌனப் பாணி' ..

​நடிப்பு பாணி: வார்த்தைகளை விட 'மௌனமும் பார்வையும்' பேசும் முதிர்ச்சியான பாணி.

​சிறப்பு: இந்தப் படத்தில் அவர் அதிகம் பேசமாட்டார். ஆனால் அவர் அமர்ந்திருக்கும் விதம், பார்க்கும்   விதம், மகனைப் பார்க்கும் ஒரு ஏக்கம் கலந்தப் பார்வை - இதில் 'ஓவர் ஆக்டிங்' என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை.

​உவமை: ஒரு ஆழமான கிணறு அமைதியாக இருக்கும், ஆனால் அதன் ஆழம் அளவிட முடியாதது. இந்தப் படத்தின் நடிப்பு அந்த அமைதியான ஆழம் போன்றது.

​

​"நண்பர்களே, இவ்வளவு நேரம் நாம் விவாதித்த இந்த விஷயங்களின் இறுதியில் நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றுதான். நடிப்பை 'சப்ட்டில்' (Subtle) என்றும் 'ஓவர் ஆக்டிங்' என்றும் இரண்டு பெட்டிகளுக்குள் அடைத்துவிட முடியாது.

​

ஒரு சிறிய சிற்றோடை சத்தமில்லாமல் ஓடும், அது அழகு. ஆனால் ஒரு பிரம்மாண்டமான அருவி மலையிலிருந்து கொட்டும் போது பேரிரைச்சல் போடும், அது அதன் ஆளுமை. சிற்றோடையைப் பார்த்து 'நீ ஏன் அமைதியாக இருக்கிறாய்?' என்று கேட்பதோ, அருவியைப் பார்த்து 'நீ ஏன் இவ்வளவு சத்தம் போடுகிறாய்?' என்று கேட்பதோ எவ்வளவு முட்டாள்தனமோ, அப்படித்தான் சிவாஜியின் நடிப்பை 'ஓவர் ஆக்டிங்' என்று சொல்வதும்.

​சிவாஜி கணேசன் அவர்கள் ஒரு மிகச்சிறந்த ஓவியனைப் போன்றவர். ஒரு ஓவியன் தூரத்தில் இருக்கும் ஒருவனுக்குத் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக அடர்த்தியான வண்ணங்களைப் பயன்படுத்துவான். அது 'ஓவர் கலரிங்' அல்ல, அதுதான் 'கம்யூனிகேஷன்'. இன்று நாம் ஏசி அறையில் அமர்ந்து கொண்டு, மிக நெருக்கமான கேமரா கோணங்களில் (Close-up shots) முக அசைவுகளைப் பார்த்துப் பழகிவிட்டோம். ஆனால், எந்தத் தொழில்நுட்பமும் இல்லாத காலத்தில், வெறும் ஒளியும் ஒலியும் மட்டுமே ஆயுதமாக இருந்த காலத்தில், ஒரு பாமரனின் இதயத்திற்குள் உணர்ச்சிகளை ஊசி ஏற்றாமல் கடத்தியவர் நடிகர் திலகம்.

​

ஒருமுறை ஒரு வெளிநாட்டு அறிஞர் சொன்னார், 'சிவாஜியின் நடிப்பைப் பார்க்கும்போது எனக்கு மொழி புரியவில்லை, ஆனால் அவர் அழும்போது என் கண்கள் குளமாகின்றன, அவர் சிரிக்கும்போது என் இதழ் விரிகிறது' என்று. இதுதான் கலையின் வெற்றி. மொழி தாண்டியும், காலம் தாண்டியும் ஒருவனுடைய நடிப்பு நம்மைப் பாதிக்கிறதென்றால், அங்கே இருப்பது 'ஓவர் ஆக்டிங்' அல்ல, அது ஒரு கலைஞனின் 'ஆன்மாவின் வெளிப்பாடு'.

​இன்று நாம் பேசும் பல தற்காலப் படங்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். 'அசுரன்' படத்தில் ஒரு தந்தை தன் மகனுக்காக மண்டியிடும் இடமாகட்டும், அல்லது 'ஜெய்பீம்' படத்தில் அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் இடமாகட்டும் - இந்த ஒவ்வொரு காட்சியின் வேரும் எங்கோ ஒரு சிவாஜி கணேசன் படத்தில் ஒளிந்திருக்கும். அவர் அமைத்த பாதையில் தான் இன்று பலரும் பயணம் செய்கிறார்கள்.

 

​நிறைவாக ஒன்று..

சிவாஜி அவர்களை விமர்சிப்பவர்கள் ஒன்றை உணர வேண்டும். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவர் செய்யாத பரிசோதனைகளே இல்லை. 'நவராத்திரி'யில் ஒன்பது குணங்களைக் காட்டினார், 'கௌரவத்தில்' கர்வத்தைக் காட்டினார், 'பாசமலரில்' பாசத்தின் உச்சத்தைக் காட்டினார். அவர் ஒரு 'அகராதி'. அந்த அகராதியில் இருக்கும் ஒரு பக்கத்தைப் பார்த்துவிட்டு, 'வார்த்தைகள் அதிகமாக இருக்கின்றன' என்று சொல்வது அறிவீனம்.

​அவர் ஒரு நடிப்புப் பல்கலைக்கழகம். அந்தப் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் வாங்கத் தேவையில்லை, அங்கிருக்கும் ஒரு வகுப்பறையில் ஒரு மணிநேரம் அமர்ந்து அவர் நடித்த ஒரு படத்தைப் பார்த்தால் போதும், நடிப்பு என்றால் என்னவென்று புரியும்.

​சிவாஜி கணேசன் என்ற அந்த மகா கலைஞன், தமிழ் திரையுலகின் நெற்றிக்கண். அவர் காட்டிய நடிப்பு நெருப்பு, இன்றும் அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த நெருப்பில் குளிர் காய்ந்து கொண்டு, அந்த நெருப்பையே விமர்சிப்பது நியாயமா என்று யோசியுங்கள்.

​உங்களுக்குப் பிடித்த நடிகர் திலகத்தின் அந்த ஒரு 'மேஜிக்' தருணத்தைப் பற்றி கீழே உள்ள கமெண்ட் பாக்ஸில் பகிருங்கள். ஒரு கலைஞனைத் கொண்டாடுவது என்பது கலையைத் கொண்டாடுவதற்குச் சமம்.

​நன்றி, வணக்கம்!"

செந்தில்வேல் சிவராஜ்