இன்னைக்கு நாம பேசப்போற விஷயம், 1961-ம் வருஷம் சிவாஜி கணேசன் தமிழ் சினிமாவோட வணிக வரைபடத்தையே எப்படி மாத்தி எழுதினார்ங்கிறதுதான். அந்த வருஷம் அவர் கொடுத்த எட்டு படங்கள், ஒவ்வொரு படமும் ஓடிய நாட்கள்ல ஒரு பெரிய கதை இருக்கு.
முதல்ல, இந்த வருஷத்தோட முடிசூடா மன்னர்கள்னு சொல்லப்படுற 'பாசமலர்' மற்றும் 'பாவமன்னிப்பு'. இந்த ரெண்டு படங்களும் வெள்ளி விழா கொண்டாடினவை.இந்த படங்கள் தியேட்டர்கள்ல எவ்ளோ நாள் ஓடிச்சோ, அதைவிட அதிகமா மக்கள் மனசுல ஓடிக்கிட்டே இருக்கு.
அடுத்ததா நூறு நாள் ஓடி சாதனை படைச்ச படங்கள் - 'பாலும் பழமும்' மற்றும் 'ஸ்ரீவள்ளி' மருத நாட்டு வீரன். இந்த படங்கள் நூறு நாள் ஓடுச்சுன்னு சொல்றதைக் காட்டிலும், ஒரு கலைப்படைப்பு எப்படி மக்கள்கிட்ட போய் சேரணும்ங்கிறதுக்கு இது ஒரு ஒரு சாட்சி. ஒரு வருஷத்துல அஞ்சு படங்கள், வெள்ளி விழாவும் நூறு நாளும் ஓடுச்சுன்னா, அன்னைக்கு சிவாஜியோட மார்க்கெட் எப்படி இருந்திருக்கும்னு நீங்களே யோசிச்சுப் பாருங்க.
இப்போ நீங்க ரொம்ப முக்கியமா கவனிக்க வேண்டியது, அந்த மற்ற படங்கள். 'கப்பலோட்டிய தமிழன்' நூறு நாள் ஓடலன்னு ஒரு பேச்சு இருக்கு. ஆனா, அந்தப் படம் ஒரு தேசபக்தி காவியம். அது தியேட்டர்ல எவ்ளோ நாள் ஓடுச்சுங்கிறதை விட, இன்னைக்கும் பள்ளிக்கூடங்கள்ல, கல்லூரிகள்ல தேசபக்தியைப் பத்தி பேசும்போது அந்தப் படத்தோட காட்சிகள் தான் கண் முன்னாடி நிக்குது. இதுதான் அந்தப் படத்தோட உண்மையான ஆயுசு!
அதே மாதிரிதான் 'எல்லாம் உனக்காக'. இது நூறு நாள் ஓடலைன்னு தியேட்டர் கணக்கு சொல்லலாம். ஆனா, சமூகத்துல ஒருத்தன் எப்படி இருக்கணும், எப்படி திருந்தணும்ங்கிற அந்த உண்மையான மெசேஜை அது கொடுத்தது. அதே வரிசையில 'புனர்ஜென்மம்' படமும். இதெல்லாம் வணிக ரீதியா நூறு நாள் ஓடாம இருக்கலாம், ஆனா ஒரு ரசிகனோட மனசுக்குள்ள இந்த படங்கள் பல நூறு நாட்கள் ஓடிக்கிட்டே தான் இருக்கு.
அப்புறம் நம்ம 'மருதநாட்டு வீரன்'. இந்த படத்தோட வெற்றி ஒரு ஸ்பெஷல். தமிழ்நாட்டுல ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், பக்கத்து மாநிலமான கேரளால அந்தப் படம் நூறு நாள் ஓடி சாதனை படைச்சது. ஒரு தமிழ் நடிகனோட படம் வேற மொழியில, வேற ஒரு மாநிலத்துல போய் நூறு நாள் ஓடுதுன்னா, அது சிவாஜியோட நடிப்புக்கு கிடைச்ச மிகப்பெரிய அங்கீகாரம். 14 வேஷங்கள்ல அவர் காட்டிய வித்தையை, அங்க இருக்கிற ரசிகர்கள் கொண்டாடினாங்க.
மொத்தத்துல இந்த எட்டு படங்களையும் ஒரு அட்டவணை மாதிரி போட்டா, அஞ்சு படங்கள் வெள்ளி விழா மற்றும் நூறு நாள் ஓடி பாக்ஸ் ஆபிஸை கலக்கி இருக்கு. மத்த மூணு படங்கள் வணிக ரீதியா நூறு நாள் ஓடாம இருந்தாலும், சமூக ரீதியாவும் சரி, கலை ரீதியாவும் சரி, அவை சிவாஜியோட நடிப்புக்குக் கிடைச்ச வெற்றிப் பரிசுகள்.
சிவாஜி கணேசன்ங்கிற நடிகன் நூறு நாள் ஓடுற படங்களை மட்டும் கொடுக்கல, அந்தப் படங்கள் கொடுக்காத ஒரு தாக்கத்தை, ஒரு ரசிகனை மனுஷனா மாத்துற அந்த மேஜிக்கையும் அந்த எட்டு படங்கள் வழியா கொடுத்திருக்கார். இந்த வருஷத்தை வெறும் எண்களா பார்க்காம, ஒரு கலைஞனோட உழைப்பா பார்த்தா, சிவாஜியோட உயரம் என்னன்னு புரியும்!
"சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, அது ஒரு மனிதனை செதுக்கும் கருவி".
சிவாஜி நடிச்ச அந்த எட்டு படங்கள்லையும், படம் முடிஞ்சு வெளியே வர்ற ரசிகன் கண்டிப்பா ஒரு படி மேல உயர்ந்திருப்பான். அந்தப் படங்கள் எல்லாம் ஒரு "மனமாற்றக் கூடமா" தான் இருந்தது.
முதல்ல பாவமன்னிப்பு. இதுல அந்த முஸ்லிம் இளைஞன் கேரக்டர் இருக்கே, அது சும்மா ஒரு நடிப்பு இல்லை. மதம், இனம்னு நாம பிரிஞ்சு கிடக்கிறப்போ, ஒரு முஸ்லிம் இளைஞன் எவ்வளவு அமைதியா, எவ்வளவு விட்டுக்கொடுத்து, அக்கம் பக்கத்துல இருக்கிறவங்க மேல எவ்வளவு அன்பு வச்சுக்க முடியும்னு அந்தப் பாத்திரம் சொல்லும். இந்த படத்தைப் பார்த்துட்டு வர்ற ஒருவன், "அடுத்தவங்களோட மதத்தை மதிக்கணும், மனித நேயம் தான் முக்கியம்"னு நினைப்பான். இதுதான் உண்மையான சமூக மாற்றம்.
அடுத்து பாசமலர். இன்னைக்கு வீடுகள்ல அண்ணன்-தங்கை சண்டைகள் அதிகமா இருக்குற இந்த காலத்துல, இந்த படத்தோட தாக்கம் இன்னும் பெருசு. ஒரு அண்ணன் தன் தங்கையை எவ்வளவு தூரம் உயர்த்திப் பிடிக்கணும், குடும்பத்துக்காக ஒரு மனுஷன் எவ்வளவு விட்டுக்கொடுக்கணும்ங்கறதை சிவாஜி அந்தப் படத்துல கத்துக்கொடுத்திருப்பாரு. இந்த படத்தை பார்த்துட்டு வெளிய வர்ற ஒருவன், கண்டிப்பா தன் தங்கையை அன்பா கட்டிப்பிடிச்சுப்பான். அந்த அளவுக்கு அந்தப் படம் மனுஷனை மாத்தும்.
கப்பலோட்டிய தமிழன்... இந்தப் படத்தைப் பார்த்தும் ஒருத்தன் அந்த தேச பக்தியை பெருமையா பேசாம இந்த படம் 100 நாள் ஓடல வணிகரீதியாக வெற்றி அடையல அப்படின்னு சொன்னா அத என்னன்னு சொல்றது?
தன் நாட்டுக்காக உயிர் விட்ட ஒரு வீரனோட வரலாறு அது. அந்தப் படத்துல சிவாஜியோட அந்த கம்பீரமான வசனங்களும், அந்த உறுதியும் ஒரு ரசிகனோட ரத்தத்துல தேசப்பற்றை ஏத்திவிடும். இதை பார்த்தா, சுயநலம் இல்லாம பொதுநலத்தோட வாழணும்ங்கற எண்ணம் அந்த ரசிகனுக்குள்ள முளைக்கும்.
'பாலும் பழமும்' படத்தை வெறும் காதல் காவியமா மட்டும் பார்க்காதீங்க. இது ஒரு கலைஞன் சமூகத்துக்கு கொடுத்த ஒரு மிகப்பெரிய 'மெசேஜ்'. அந்தப் படத்துல சிவாஜி செஞ்ச டாக்டர் கேரக்டர் இருக்கே... அது வெறும் நடிப்பு இல்லை, அது ஒரு தியாகத்தோட வரலாறு.
புற்றுநோய்ங்கிறது மரணம்னு மக்கள் பயந்துட்டு இருந்த காலத்துல, 'இல்ல, அறிவியலால இதைக் குணப்படுத்த முடியும்'னு அந்த டாக்டர் கதாபாத்திரம் காட்டிய நம்பிக்கை, சாதாரண விஷயம் கிடையாது.
இந்த படத்தை பார்த்துட்டு வெளிய வர்ற ஒரு ரசிகன், என்ன நினைப்பான்? 'நாமும் வாழ்க்கையில எதையாவது சாதிக்கணும், மத்தவங்களுக்கு பயன்படுற மாதிரி ஒரு வேலை செய்யணும்'னு ஒரு லட்சிய உணர்வு அவனுக்குள்ள வரும்.
ஒரு டாக்டர்ங்கிறவன் வெறும் சம்பளம் வாங்குற வேலை செய்றவன் இல்லை, அவன் சமூகத்தோட உயிர்நாடிங்கற அந்த உன்னதமான விஷயத்தை, சிவாஜி தன்னோட ஒவ்வொரு அசைவுலயும் கொண்டு வந்திருப்பார்.
இது வெறும் படம் இல்லை. ஒரு கலைஞன் சமூகத்துக்குக் கொடுத்த ஒரு மருத்துவக் கல்வி!"
புனர்ஜென்மம்' படத்துல சிவாஜியோட நடிப்பைப் பத்தி பேசணும்னா, அங்க ஒரு வார்த்தைதான் வரும்... அது 'அதிசயம்'. அந்தப் படத்துல அவர் ஒரு குடிகாரனா நடிச்சிருப்பாரு. ஆனா, அந்தப் படம் முடியும்போது, 'ஏன் ஒரு மனுஷன் தப்பான பாதைக்கு போறான்? அவனோட அந்தத் தப்புக்கு பின்னாடி இருக்கிற வலி என்ன? எப்படி அவன் மீண்டு வர்றான்?'ங்கற அந்த முழுமையான மாற்றத்தை, அந்த கதாபாத்திரத்தோட வழித்தடத்தை, அவர் செதுக்கி வச்சிருப்பாரு.
குடிங்கறது வெறும் பழக்கம் இல்லை, அது ஒருத்தனோட வாழ்க்கையை எப்படிச் சிதைக்குதுங்கறதையும், அந்த சிதைவிலிருந்தும் ஒருத்தன் எப்படித் திருந்தி வர முடியும்ங்கற அந்த நம்பிக்கையையும் அவர் அந்தப் படத்துல காட்டியிருப்பாரு. இதைப் பார்க்கிற ஒரு ரசிகன், தப்பான வழியில போய்க்கிட்டு இருக்கிறவன் யாராவது இருந்தா, கண்டிப்பா அவனுக்குள்ள ஒரு மனமாற்றம் வரும். 'நாமும் திருந்த முடியும்'ங்கற அந்தப் பெரிய நம்பிக்கையை அந்தப் படம் விதைச்சது.
அடுத்து 'எல்லாம் உனக்காக'.
இந்த படத்துல சிவாஜி ஒரு மெசேஜ் சொல்லியிருப்பார். என்ன மெசேஜ்னா, 'வாழ்றது மத்தவங்களுக்காகத்தான்'. வாழ்க்கைல ஏதோ ஒன்னு கிடைக்கணும்னு நாம ஓடுறோம், ஆனா கடைசில மத்தவங்களுக்கு நம்மால என்ன பிரயோஜனம்னு அவர் கேட்பாரு. ஒரு சராசரி மனுஷனோட வாழ்க்கையில நடக்குற சிக்கல்களை, சமூகத்துல இருக்கிற ஏற்றத்தாழ்வுகளை எவ்வளவு நுணுக்கமா அவர் கையாளறாருங்கறதுதான் இந்த படத்தோட ஸ்பெஷாலிட்டி
மருதநாட்டு வீரன். 14 கெட்டப் போட்டு மிரட்டியிருப்பார். ஆனா, அதுல இருக்குறது வெறும் நடிப்புத் திறமை மட்டும் இல்ல, அந்தந்த கதாபாத்திரத்தோட நீதியையும் அவர் சேர்த்திருப்பாரு. இதைப் பார்க்கும் போது, ஒரு மனிதன் எவ்வளவு வேஷம் போட்டாலும், உள்ளுக்குள்ள ஒரு நேர்மையான குணம் இருக்கணும்ங்கறதை ரசிகன் உணர்ந்துப்பான்.
ஸ்ரீவள்ளி.ஒரு நடிகர்னா அவர் குடும்பப் படம், அரசியல் படம், சமூகப் படம்னு மட்டும் நடிச்சா போதாது; அவரோட நடிப்பு எல்லாக் கதைகளுக்கும், எல்லா உணர்வுகளுக்கும் பொருந்தணும். அந்த வகையில, 1961-ம் வருஷம் சிவாஜி கணேசன், தான் எல்லா கதாபாத்திரங்களுக்கும் கச்சிதமானவர்னு நிரூபிச்ச வருஷம் அது.
இந்த வருஷத்துல அவர் சமூகத்துக்குத் தந்த அந்த எட்டு படங்களையும் நீங்க பார்த்தீங்கன்னா, அதுல ஆன்மீகமும் இருக்கு, குடும்பமும் இருக்கு, அரசியலும் இருக்கு, சமூக மாற்றமும் இருக்கு.
சில பேர் கேட்கலாம், 'சமூகத்துக்கு ஆன்மீகப் படம் தேவையா?'ன்னு. கண்டிப்பா தேவை! ஏன்னா, ஒரு ரசிகன் வாழ்க்கையோட பரபரப்புல சிக்கித் தவிக்கிறப்போ, அவனுக்கு ஒரு நிம்மதி தேவைப்படுது. அந்த நிம்மதியைத் தரக்கூடிய ஆன்மீகப் படங்களை ஒரு நடிகர் செய்யும்போது, அது அந்த ரசிகனோட மனசை அமைதிப்படுத்தும்.
'சமூகத்துக்கு நல்லது செய்யணும்'னா, வெறும் அரசியல் வசனங்கள் மட்டும் பேசிட முடியாது; மனுஷனோட மனசுக்குள்ள இருக்கிற அந்த பக்தி உணர்வை, நேர்மையை, அந்த அமைதியை ஆன்மீகப் படங்கள் மூலமா கொண்டு வர முடியும்ங்கறதை சிவாஜி அப்போவே புரிஞ்சு வச்சிருந்தார்.
சுருக்கமா சொல்லணும்னா, 1961-ல அவர் கொடுத்த எட்டு படங்களும் ஒரு ரசிகனுக்கு கொடுத்த மெசேஜ் ஒன்னுதான்: "உன்னோட வாழ்க்கையை நீ எப்படி வாழ்றதுங்கறது உன் கையில தான் இருக்கு". தியேட்டர்ல உட்கார்ந்து அந்த ரெண்டு மணி நேரம் அந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது, மனுஷனோட மனசுல இருக்கிற அழுக்குகள் எல்லாம் கரைஞ்சு, ஒரு தெளிவான, அன்பான, பொறுப்பான மனுஷனா அவன் வெளிய வரணும்ங்கற அந்த உன்னதமான நோக்கத்துலதான் சிவாஜி அந்தப் படங்களை செதுக்கியிருக்கார்.
வசூல், நூறு நாள் இதையெல்லாம் தாண்டி, ஒரு ரசிகனை "நல்ல மனிதனா" மாத்துனதுதான் இந்த வருஷத்தோட மிகப்பெரிய சாதனை.
செந்தில்வேல் சிவராஜ்
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக