ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜூலை 21 வந்துவிட்டால், தமிழகம் முழுவதும் ஒரு வித்தியாசமான காட்சி தெரிகிறது. பெரிய நகரங்களில் மட்டுமல்ல; சிறிய கிராமங்களிலும் கூட, நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் அவர்களின் படத்திற்கு மாலை அணிவிக்கிறார்கள். தீபம் ஏற்றுகிறார்கள். அமைதியாக அஞ்சலி செலுத்துகிறார்கள். சில இடங்களில் அன்னதானம் நடத்துகிறார்கள். சில இடங்களில் இரத்ததான முகாம்கள் நடத்துகிறார்கள். சில இடங்களில் ஏழை மாணவர்களுக்கு நோட்டுப் புத்தகங்கள் வழங்குகிறார்கள். சிலர் மரக்கன்றுகள் நடுகிறார்கள். சிலர் அவரது திரைப்படங்களை திரையிட்டு இளைய தலைமுறைக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள்.
இதையெல்லாம் பார்த்து சிலர் கேட்கலாம்:
"ஒரு நடிகருக்காக ஏன் இவ்வளவு?"
அந்தக் கேள்விக்கு ஒரே பதில்.
அவர் மக்களின் மனதில் வாழ்ந்த மனிதர் என்பதுதான்.
இன்று அவரது நினைவிடத்திற்குச் செல்லும் ரசிகர்களைப் பாருங்கள். அவர்களில் பலர் அவரை நேரில் பார்த்ததே இல்லை. அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் பிறந்ததே இல்லை. ஆனாலும், ஏன் அவர்கள் மாலை அணிவிக்கிறார்கள்?
இதுதான் ஒரு கலைஞனின் வெற்றி.
ஒரு விளக்கில் எண்ணெய் தீர்ந்தால் அது அணைந்து விடும். ஆனால் ஒரு நல்ல மனிதரின் புகழ், மற்றவர்களின் இதயங்களில் ஏற்றப்படும் விளக்காக மாறிவிட்டால், அது தலைமுறைகளைத் தாண்டி ஒளி தரும்.
அதனால்தான் இன்று தமிழகம் முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான தீபங்கள் ஏற்றப்படுகின்றன. அந்த தீபங்கள் ஒரு மனிதரை தெய்வமாக்குவதற்காக அல்ல; அவர் நமக்குத் தந்த கலை ஒளியை நன்றியுடன் நினைவுகூருவதற்காக.
ஒரு மனிதனைப் பற்றி பேசும்போது, அவர் எவ்வளவு சம்பாதித்தார் என்பதைவிட, அவர் எவ்வளவு மனங்களைச் சம்பாதித்தார் என்பதே முக்கியம்.
இன்று ஜூலை 21-ஆம் தேதி, தமிழகம் முழுவதும் ரசிகர்கள் தாமாக முன்வந்து அவருடைய திருவுருவப் படங்களுக்கு மாலை அணிவித்து, அமைதியாக அஞ்சலி செலுத்துவது—அதுவே அவருக்குக் கிடைத்த மிகப் பெரிய விருது.
விருதுகளை அரசு வழங்கலாம்.
பட்டங்களை அமைப்புகள் வழங்கலாம்.
ஆனால்...
மக்களின் இதயத்தில் ஒரு இடத்தை யாராலும் வழங்க முடியாது. அதை ஒருவர் தனது வாழ்க்கையால் மட்டுமே பெற முடியும்.
அந்த இடத்தைப் பெற்றவர் சிவாஜி கணேசன்.
ஒருமுறை சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
நம்முடைய வாழ்க்கையில் எத்தனை பேரை நாம் மறந்து விட்டோம்?
பள்ளியில் படித்த ஆசிரியர்களில் பலரின் பெயர்கள் கூட இன்று நினைவில் இல்லை.
நம்முடன் வேலை பார்த்த பலரின் முகங்கள் கூட மங்கிவிட்டன.
ஆனால்...
இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மறைந்த ஒரு கலைஞனின் குரல் இன்னும் நம் காதுகளில் ஒலிக்கிறது.
அவருடைய வசனங்கள் இன்னும் சமூக வலைத்தளங்களில் பகிரப்படுகின்றன.
அவருடைய பல திரைப்படங்கள் தினமும் தொலைக்காட்சிகளில் ஒளிபரப்பப்படுகின்றன.
அவருடைய முகத்தைப் பார்த்தாலே இன்னும் ஒரு மரியாதை நம் மனதில் எழுகிறது.
ஏன்?
இதற்குப் பதிலைத் தேடினால், ஒரு பெரிய உண்மை புரியும்.
புகழ் என்பது விளம்பரத்தால் உருவாகாது. உழைப்பால் உருவாகும்.
ஒரு சிற்பி ஒரு சிலையைச் செதுக்க பல மாதங்கள் உழைப்பான்.
ஒரு விவசாயி ஒரு விதையை மரமாக வளர்க்க பல ஆண்டுகள் உழைப்பான்.
அதேபோல், ஒரு கலைஞன் மக்களின் இதயத்தில் நிலைத்து நிற்க, தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
சிவாஜி கணேசன் அதைத்தான் செய்தார்.
அவர் நடித்த ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும், "இந்தக் காட்சியை முடித்துவிடலாம்" என்ற எண்ணத்துடன் உருவாகவில்லை.
"இது என்னுடைய பெயரை விட, திரைப்படத்தின் பெயரைக் காப்பாற்ற வேண்டும்" என்ற பொறுப்புடன் உருவானது.
அதனால்தான் இன்று வரை அவரது நடிப்பு பேசப்படுகிறது.
இந்த உலகத்தில் இறக்காதவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?"
"உடலோடு யாரும் வாழ்வதில்லை. ஆனால் செயலில் சிலர் வாழ்கிறார்கள்."
"எப்படி?"
"ஒரு கவிஞன் தனது கவிதையில் வாழ்கிறான்.
ஒரு ஆசிரியர் தனது மாணவர்களிடம் வாழ்கிறார்.
ஒரு தாய் தனது பிள்ளைகளின் குணத்தில் வாழ்கிறாள்.
ஒரு மகத்தான கலைஞன் தனது கலையில் வாழ்கிறான்."
அதைத்தான் இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.
சிவாஜி கணேசன் இன்று உடலால் இல்லை.
ஆனால்...
அவர் நடித்த கட்டபொம்மன் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார்.
அவர் நடித்த கர்ணன் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார்.
அவர் நடித்த வ.உ.சிதம்பரனார் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார்.
அதுவே கலைஞனின் மரணமில்லா வாழ்க்கை.
இன்று பல இளைஞர்கள் கேட்கிறார்கள்.
"இவ்வளவு ஆண்டுகள் ஆன பிறகும் ஏன்?"
என்று கேட்கலாம்.
ஆனால்...
ஒரு நன்றியுள்ள மனிதன் எப்போதும் மறக்க மாட்டான்.
நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரியரை நாம் மறப்போமா?
நம்மைக் காப்பாற்றிய மருத்துவரை நாம் மறப்போமா?
நம்மை வளர்த்த பெற்றோரை நாம் மறப்போமா?
அப்படியானால்...
பல தலைமுறைகளுக்கு கலை, தமிழ், உணர்ச்சி, நடிப்பு என்றால் என்ன என்று கற்றுக் கொடுத்த கலைஞனை நினைவுகூர்வது தவறா?
இல்லை.
அது தமிழரின் நன்றியுணர்வு.
அதுதான் இன்று ஜூலை 21-ஆம் தேதியை சிறப்புமிக்க நினைவேந்தல் நாளாக மாற்றுகிறது.
ஒரு மகத்தான கலைஞனை நினைவில் வைத்திருப்பது அவரது புகழுக்காக மட்டுமல்ல.
நம்முடைய பண்பாட்டுக்காக.
நம்முடைய நன்றிக்காக.
நம்முடைய தமிழுக்காக.
ஒரு பழமொழி உண்டு.
"வாழும்போது கிடைக்கும் கைதட்டல் புகழாக இருக்கலாம்; மறைந்த பிறகும் கிடைக்கும் மரியாதை வரலாறாகும்."
சிவாஜி கணேசன் அவர்களைப் பற்றி பேசும்போது இந்த வரிகள் நினைவுக்கு வராமல் இருக்க முடியாது.
ஒரு சிறுவன் தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான்.
"தாத்தா... நல்ல மனிதன் யார்?"
தாத்தா ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றி வைத்தார்.
"இதைக் கவனமாகப் பார்."
மெழுகுவர்த்தி எரியத் தொடங்கியது.
அதன் வெளிச்சத்தில் அறை முழுவதும் ஒளி பரவியது.
சிறிது நேரத்தில் மெழுகு உருக ஆரம்பித்தது.
சிறுவன் கேட்டான்.
"தாத்தா... இது ஏன் உருகுகிறது?"
தாத்தா சிரித்தார்.
"மற்றவர்களுக்கு வெளிச்சம் கொடுக்க தன்னையே கொடுக்கிறது."
பிறகு அவர் சொன்னார்.
"அதுதான் நல்ல வாழ்க்கை."
ஒரு கலைஞனும் அப்படித்தான்.
ஏன் அவருக்கு மட்டும் இவ்வளவு ரசிகர்கள் இன்னும் அஞ்சலி செலுத்துகிறார்கள்?
தமிழ்த் திரையுலகில் பல நூறு நடிகர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். பலர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள். பலர் மக்கள் மனதில் இடம் பிடித்திருக்கிறார்கள்.
ஆனால், காலம் கடந்து இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், கிராமம் முதல் மாநகரம் வரை மக்கள் தாமாக ஒன்று கூடி ஒரு நடிகருக்கு அஞ்சலி செலுத்துவது ஏன்?
அதற்குக் காரணம் திரைப்பட வெற்றி மட்டுமல்ல.
அவர் மக்களின் வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்த கலைஞர்.
ஒரு திரைப்படம் மூன்று மணி நேரம் ஓடும்.
ஆனால், அந்த திரைப்படம் மனிதனின் மனதில் முப்பது ஆண்டுகள் ஓடுமா?
அதுதான் உண்மையான கலை.
சிவாஜி கணேசனின் திரைப்படங்கள் அப்படித்தான்.
ஒரு நாள் ஒரு ஆசிரியர் தன் மாணவர்களிடம் கேட்டார்.
"இந்த உலகத்தில் அழியாத செல்வம் எது?"
ஒருவன் சொன்னான் – தங்கம்.
மற்றொருவன் சொன்னான் – நிலம்.
இன்னொருவன் சொன்னான் – அதிகாரம்.
ஆசிரியர் சிரித்தார்.
பிறகு கரும்பலகையில் ஒரு பெயரை எழுதினார்.
அதற்குக் கீழே ஒரு கோடு போட்டார்.
பின்னர் அந்தப் பெயரை அழித்துவிட்டார்.
மாணவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.
ஆசிரியர் சொன்னார்:
"பலகையில் எழுதப்பட்ட பெயரை நான் அழித்துவிட்டேன்.
ஆனால் உங்களுடைய மனதில் அது இன்னும் இருக்கிறதே?
அதுதான் அழியாத செல்வம்.
மனதில் வாழ்வது."
சிவாஜி கணேசன் அவர்களின் பெயர்
கோடிக்கணக்கான இதயங்களில் எழுதப்பட்டுள்ளது.
அதை எந்தக் காலமும் அழிக்க முடியாது.
ஒரு கலைஞனின் உயரத்தை அவரது ரசிகர்களின் எண்ணிக்கையால் மட்டும் அளக்க முடியாது.
அவரது ரசிகர்களின் நம்பிக்கையால் அளக்க வேண்டும்.
இன்று பல ரசிகர்கள், அவருடைய நினைவு நாளில் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், தங்கள் சொந்த செலவில் மாலை வாங்குகிறார்கள்.
பேனர்கள் வைக்கிறார்கள்.
அமைதியாக மரியாதை செலுத்துகிறார்கள்.
இதற்கு யாரும் சம்பளம் கொடுக்கவில்லை.
யாரும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை.
இது அவர்களுடைய நன்றியுணர்வு.
இந்த நன்றியுணர்வை யாரும் வாங்க முடியாது.
இது சம்பாதிக்க வேண்டிய ஒன்று.
சிவாஜி கணேசன் அதைத் தனது வாழ்நாளிலேயே சம்பாதித்துவிட்டார்.
ஒரு சிற்பி ஒரு பெரிய சிலையை வடித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அதைப் பார்த்த ஒருவர் கேட்டார்.
"இவ்வளவு உயரத்தில் இருக்கும் இந்தப் பகுதியை யாரும் பார்க்க மாட்டார்கள்.
அதையும் ஏன் இவ்வளவு அழகாகச் செதுக்குகிறீர்கள்?"
சிற்பி சிரித்தான்.
"மக்கள் பார்க்கவில்லை என்றாலும்...
நான் பார்க்கிறேனே!"
அதுதான் நேர்மை.
அதுதான் தொழில் ஒழுக்கம்.
சிவாஜி கணேசனின் நடிப்பிலும் இதே மனப்பான்மை இருந்தது.
ஒரு சிறிய காட்சி என்றாலும் முழு ஈடுபாடு.
ஒரு சிறிய வசனம் என்றாலும் முழு உச்சரிப்பு.
ஒரு சிறிய கதாபாத்திரம் என்றாலும் முழு அர்ப்பணிப்பு.
அதனால்தான்...
அவரது திரைப்படங்களில் "சாதாரண காட்சி" என்று எதுவும் தோன்றுவதில்லை.
ஒரு தலைமுறையின் மனதில் நல்ல எண்ணங்களை விதைத்துவிட்டால்...
அது நூற்றாண்டுகள் வாழும்.
தாயை மதிக்க வேண்டும்.
தந்தையை மதிக்க வேண்டும்.
உண்மைக்காக நிற்க வேண்டும்.
நாட்டை நேசிக்க வேண்டும்.
நண்பனை காப்பாற்ற வேண்டும்.
வாக்கைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.
இந்த வாழ்க்கைப் பாடங்கள் அவருடைய திரைப்படங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வந்தன.
அதனால்தான் அந்தப் படங்கள் திரைப்படங்களாக மட்டும் இல்லை.
வாழ்க்கைப் பாடங்களாக மாறின.
ஒரு ஊரில் இரண்டு விளக்குகள் இருந்தன.
ஒன்று மின்விளக்கு.
மற்றொன்று எண்ணெய் விளக்கு.
மின்சாரம் இருந்தவரை மின்விளக்கு பிரகாசமாக எரிந்தது.
மின்சாரம் நின்றதும் அது அணைந்துவிட்டது.
ஆனால்...
எண்ணெய் இருக்கும் வரை எண்ணெய் விளக்கு தொடர்ந்து எரிந்தது.
இந்தக் கதையின் பொருள் என்ன?
வெளியில் இருந்து கிடைக்கும் சக்தி இருக்கும் வரை சிலர் பிரகாசிப்பார்கள்.
உள்ளிருந்து வரும் ஒளி கொண்டவர்கள் காலம் முழுவதும் பிரகாசிப்பார்கள்.
சிவாஜி கணேசனின் ஒளி வெளியில் இருந்து வந்ததல்ல.
அது அவருடைய உழைப்பிலிருந்து வந்தது.
அதனால்தான்...
அவர் இன்று வரை ஒளிர்கிறார்.
இன்று மாலை அணிவிக்கும் ஒவ்வொரு ரசிகரும்...
ஒரு மலரை மட்டும் வைக்கவில்லை.
ஒரு நன்றியை வைக்கிறார்.
தீபம் ஏற்றும் ஒவ்வொருவரும்...
ஒரு விளக்கை மட்டும் ஏற்றவில்லை.
நினைவை ஏற்றுகிறார்கள்.
சிவாஜி கணேசன் அவர்களின் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள், ஆண்டுகள் கடந்தும் குறையவில்லை.
ஏனென்றால்...
உண்மையான கலைஞர்கள் காலத்தால் மறக்கப்படுவதில்லை.
அவர்கள் காலத்தைத் தாண்டி நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.
ஒரு நடிகர் ஏன் மக்களின் குடும்ப உறுப்பினராக மாறுகிறார்?
அவர் தினமும் நம் வீட்டுக்கு வருவதில்லை.
நம்மோடு பேசுவதில்லை.
நம்மை நேரில் சந்திப்பதில்லை.
அப்படியிருக்க...
ஏன் அவர் நமக்கு நெருக்கமானவராகத் தோன்றுகிறார்?
அதற்குக் காரணம் ஒன்று.
சிவாஜி கணேசன் அவர்கள் திரையில் அழும்போது, அது ஒரு நடிகரின் கண்ணீராகத் தெரியவில்லை.
நம்முடைய வீட்டில் இருக்கும் அண்ணன் அழுவது போலத் தோன்றியது.
அவர் சிரிக்கும்போது, நம்முடைய மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்வது போல இருந்தது.
அவர் கோபப்படும்போது, நீதிக்காகக் குரல் கொடுப்பது போல இருந்தது.
அதுதான் ஒரு மகத்தான நடிகரின் அடையாளம்.
ஒரு விதையை நீங்கள் கையில் எடுத்துப் பார்த்தால், அது ஒரு சிறிய தானியம் போலத்தான் இருக்கும்.
ஆனால்...
அந்த விதைக்குள் ஒரு பெரிய மரம் மறைந்திருக்கிறது.
அதேபோல்...
ஒரு வசனம் காகிதத்தில் வெறும் எழுத்துகள்தான்.
ஆனால்...
அதை உயிரோடு பேசும் நடிகரின் வாயில் அது வரலாறாக மாறுகிறது.
அந்த வரலாற்றை உருவாக்கிய கலைஞர் சிவாஜி கணேசன்.
புகழ் என்பது என்ன?
இன்று சமூக ஊடகங்களில் ஒரு நாள் புகழ் கிடைக்கலாம்.
ஒரு வாரம் பேசப்படலாம்.
ஒரு மாதம் பாராட்டப்படலாம்.
ஆனால்...
இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் மக்கள் தாமாக ஒன்று கூடி நினைவுகூர்வது?
அதுதான் நிலையான புகழ்.
அது பணத்தால் வாங்க முடியாது.
அது விளம்பரத்தால் உருவாக்க முடியாது.
அது அதிகாரத்தால் கட்டளையிட முடியாது.
அது வாழ்ந்த வாழ்க்கையால் மட்டுமே கிடைக்கும்.
தமிழ் பண்பாட்டில் ஒரு அழகான மரபு இருக்கிறது.
நமக்கு நன்மை செய்தவர்களை மறக்கக்கூடாது.
அதனால்தான்...
குருவை நினைவுகூர்கிறோம்.
தியாகிகளை நினைவுகூர்கிறோம்.
அறிஞர்களை நினைவுகூர்கிறோம்.
அதேபோல, கலை உலகிற்கு தன் வாழ்நாளையே அர்ப்பணித்த ஒரு மகத்தான கலைஞனையும் ரசிகர்கள் நன்றியுடன் நினைவுகூருகிறார்கள்.
இது ஒரு வழிபாடு மட்டும் அல்ல.
இது நன்றியுணர்வின் வெளிப்பாடு.
இன்று ஜூலை 21 அன்று, ஒரு மலர் வைத்து, ஒரு நிமிடம் அமைதியாக நின்று மரியாதை செலுத்தும் ரசிகர்கள், இந்த நன்றியுணர்வை நடைமுறையில் காட்டுகிறார்கள்.
இன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஒரு செய்தி இது.
சிவாஜி கணேசனை நேசிப்பது என்பது, அவரது படங்களை மட்டும் பார்ப்பது அல்ல.
அவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த மூன்று விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்வதுதான்.
தொழிலை நேசி.
உழைப்பை மதித்து வாழ்.
வெற்றி வந்தாலும் பணிவுடன் இரு.
இந்த மூன்றையும் கற்றுக்கொண்டால், அவருடைய ரசிகராக இருப்பதற்கான உண்மையான அர்த்தத்தை நாம் புரிந்துகொண்டதாக இருக்கும்.
நிறைவாக ஒரு சிந்தனை
இன்று நாம் வைக்கும் மலர்கள் நாளை வாடிவிடலாம்.
நாம் ஏற்றும் தீபம் சில மணி நேரத்தில் அணைந்துவிடலாம்.
பேனர்கள் சில நாட்களில் அகற்றப்படலாம்.
ஆனால்...
ஒரு தலைமுறை மற்றொரு தலைமுறையிடம், "சிவாஜி கணேசன் என்ற மகத்தான கலைஞர் இருந்தார்" என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும் வரை, அவரது நினைவு வாடாது.
அதனால்தான்...
இன்று நாம் நினைவுகூருவது ஒரு மனிதரை மட்டும் அல்ல.
ஒரு மரபை.
ஒரு கலை ஒழுக்கத்தை.
ஒரு தமிழ்ப் பெருமையை.
ஒரு நன்றியுணர்வை.
செந்தில்வேல் சிவராஜ்
9087620800
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக