உடலால் ஒரு போர்... புத்தியால் ஒரு போர்...
நடிகர் திலகத்தின் இருவேட நடிப்பின் இரு இமயங்கள் – 'உத்தமபுத்திரன்' & 'கௌரவம்'
நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் அவர்களின் நடிப்புப் பேரரசைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவர் ஏற்ற எண்ணற்ற கதாபாத்திரங்கள் நம் நினைவுக்கு வரும். அவற்றில் இருவேடங்களில் அவர் நிகழ்த்திய சாதனைகள் தனி அத்தியாயம். ஆனால், அந்த இருவேடங்களில் கூட எல்லாப் படங்களும் ஒரே வகையைச் சேர்ந்தவை அல்ல. சில படங்களில் அவர் இரண்டு மனிதர்களாகத் தோன்றினார். சில படங்களில் இரண்டு வாழ்க்கைகளை வாழ்ந்தார். ஆனால், இரண்டு வெவ்வேறு மனங்களையும், இரண்டு எதிரெதிர் உலகங்களையும், இரண்டு முரண்பட்ட மனித இயல்புகளையும் ஒரே முகத்தில் உயிரோடு வாழவைத்த படைப்புகள் என்றால், தயக்கமின்றி சொல்லக்கூடிய இரண்டு காவியங்கள் 'உத்தமபுத்திரன்' மற்றும் 'கௌரவம்'.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், இந்த இரண்டு திரைப்படங்களுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்று தோன்றும். ஒன்று அரச அரண்மனைகளின் பின்னணியில் விரியும் வரலாற்றுக் காவியம். மற்றொன்று நீதிமன்றங்களையும் மனித உறவுகளையும் மையமாகக் கொண்ட சமூக நாடகம். காலமும் வேறு, களமும் வேறு, கதையும் வேறு. ஆனால், இந்த இரு படங்களையும் ஆழமாக உற்றுப் பார்த்தால், இரண்டையும் இணைக்கும் ஒரு மறைநூல் நம் கண்முன்னே விரியும். அது சிவாஜி கணேசன் என்ற மகா கலைஞனின் உளவியல் நடிப்பு.
பொதுவாக இருவேடம் என்றாலே, இரண்டு விதமான உடைகள், இரண்டு விதமான மீசைகள், அல்லது ஒப்பனையில் சிறு மாற்றங்கள் என்ற அளவில்தான் பலரும் நினைத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால், நடிகர் திலகத்தின் பார்வையில் இருவேடம் என்பது வெளிப்புற மாற்றமல்ல; அது ஒரு மனிதனின் உள்ளுலகத்தை முழுவதுமாக மாற்றிப் பிறப்பிப்பது. அதனால்தான், அவரது கதாபாத்திரங்கள் ஒரே முகத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றின் சிந்தனை, நடை, பார்வை, குரல், கோபம், சிரிப்பு, அமைதி—எல்லாமே ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்டதாக நம் மனதில் பதிகிறது.
அந்த அதிசயத்தை முதன்முறையாக தமிழ் சினிமா மிகப் பிரம்மாண்டமாகக் கண்டது 1958-ஆம் ஆண்டு வெளியான 'உத்தமபுத்திரன்' திரைப்படத்தில்.
இந்தப் படத்தை இயக்கியவர் டி. பிரகாஷ் ராவ்.
அன்றைய காலத்தில் தொழில்நுட்ப வசதிகள் மிகவும் குறைவாக இருந்தாலும், திரையில் இரண்டு சிவாஜிகள் ஒரே நேரத்தில் தோன்றும் காட்சிகள் இன்றும் வியப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. ஆனால், அந்தத் தொழில்நுட்ப அதிசயத்தைவிட பெரிய அதிசயம், இரண்டு மனிதர்களின் மனநிலையை ஒரே நடிகர் இவ்வளவு துல்லியமாகப் பிரித்துக் காட்டியிருப்பதுதான்.
அதன்பிறகு பதினைந்து ஆண்டுகள் கடந்தன.
1973-ஆம் ஆண்டு வெளியான 'கௌரவம்', சிவாஜி கணேசனின் நடிப்புப் பயணத்தில் மற்றொரு மகுடமாக அமைந்தது. இந்த முறை அவரை இயக்கியவர் வியட்நாம் வீடு சுந்தரம். மனித மனங்களின் உளவியலை வசனங்களால் செதுக்குவதில் தனக்கென ஒரு பேரரசை உருவாக்கிய படைப்பாளர். அவருடைய எழுத்தில் வார்த்தைகள் வெறும் வசனங்களாக ஒலிக்காது; அவை மனிதர்களின் அகங்காரம், அன்பு, வேதனை, பெருமை, தோல்வி ஆகிய அனைத்திற்கும் உயிர் கொடுக்கும்.
'உத்தமபுத்திரன்' படத்தில் சிவாஜி வாளோடு ஓடுகிறார்; 'கௌரவம்' படத்தில் வார்த்தைகளோடு ஆள்கிறார்.
அங்கே அரண்மனைகள் அவரது களமாக இருந்தன. இங்கே நீதிமன்றம் அவரது ராஜசபையாக மாறியது.
அங்கே குதிரைகளின் குளம்பொலி கம்பீரத்தை அறிவித்தது. இங்கே அவரது இடிமுழக்கக் குரலே அதிகாரத்தின் அடையாளமாக ஒலித்தது.
அங்கே ஒரு இளவரசனின் வீரத்தை உடல்மொழியால் நிரூபித்தார்.
இங்கே ஒரு சட்ட மேதையின் கர்வத்தை வெறும் பார்வையாலும் குரலாலும் நிலைநிறுத்தினார்.
இதுதான் இந்த இரண்டு திரைப்படங்களின் ஆளுமைகள்.
ஒன்று இளமையின் வேகத்தை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.
மற்றொன்று முதிர்ந்த அனுபவத்தின் ஆழத்தை உலகுக்கு உணர்த்தியது.
ஆனால், இந்த இரண்டு படங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் இன்னொரு அற்புதமான உண்மை இருக்கிறது.
இந்த இரண்டிலும் ஒரு கதாபாத்திரம் அதிகாரத்தின் உச்சியில் நிற்கிறது.
மற்றொரு கதாபாத்திரம் நீதியின் பக்கம் நிற்கிறது.
ஒருவன் அகங்காரத்தின் உருவம்.
மற்றொருவன் அடக்கத்தின் உருவம்.
ஒருவன் அதிகாரத்தைத் தன் பிறப்புரிமை என்று நம்புகிறான்.
மற்றொருவன் மனிதநேயம்தான் எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்தது என்று வாழ்கிறான்.
அதுதான் இந்த இரண்டு காவியங்களின் ஆன்மா.
அந்த ஆன்மாவைத் தாங்கி நிற்கும் நான்கு கதாபாத்திரங்கள்—விக்ரமன், பார்த்திபன், பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த், வழக்கறிஞர் கண்ணன்—இவர்கள் நால்வரும் வெறும் திரைப்படக் கதாபாத்திரங்கள் அல்ல. மனித மனத்தின் நான்கு வெவ்வேறு பரிமாணங்கள்.
அந்த நான்கு மனிதர்களுக்குள் நடிகர் திலகம் எப்படி நான்கு வெவ்வேறு உயிர்களை ஊற்றினார் என்பதுதான் இந்த ஒப்பீட்டின் உண்மையான ஆச்சரியம்.
அந்த ஆச்சரியத்தின் கதவைத்தான் இப்போது நாம் மெதுவாகத் திறக்கப் போகிறோம்...
ஒரே முகம்... ஆனால், நான்கு மனிதர்கள்.
இதுதான் இந்த இரண்டு திரைப்படங்களின் மிகப்பெரிய அதிசயம்.
ஒரே நடிகர் நான்கு கதாபாத்திரங்களில் நடித்திருக்கிறார் என்பதல்ல வியப்பு. அந்த நான்கு பேரையும் பார்த்த பிறகு, அவர்கள் ஒரே மனிதர் என்று நம்முடைய மூளை ஏற்க மறுப்பதுதான் நடிகர் திலகத்தின் வெற்றி.
'உத்தமபுத்திரன்' திரைப்படத்தில் விக்ரமனும் பார்த்திபனும் இரத்த உறவால் ஒன்றுபட்டவர்கள். ஆனால், அவர்களது மனம் ஒன்றல்ல.
'கௌரவம்' திரைப்படத்தில் பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்தும் கண்ணனும் தொழிலில் குரு–சிஷ்யர்கள்.. ஆனால், அவர்களது நீதிப் பார்வை ஒன்றல்ல.
இதுதான் இந்த இரண்டு திரைப்படங்களின் மையச் சிந்தனை.
ஒருபுறம் அரச அரியணை.
மறுபுறம் சட்டத்தின் சிம்மாசனம்.
இரண்டிற்கும் நடுவில் நின்று கொண்டிருப்பது அதிகாரம்.
அந்த அதிகாரம் ஒருவருக்கு அகங்காரத்தை உருவாக்குகிறது; இன்னொருவருக்கு பொறுப்புணர்வை உருவாக்குகிறது.
அதைத்தான் நடிகர் திலகம் நான்கு கதாபாத்திரங்களிலும் நான்கு விதமாக உயிர்ப்பித்திருக்கிறார்.
விக்ரமன்...
அரச குடும்பத்தில் பிறந்தவன். அதிகாரம் அவனுக்கு பிறப்புரிமை. அதனால், அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் கட்டளையின் தொனி இருக்கும். அவன் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் மண்ணை மிதிக்கும் திமிர் தெரியும்.
அவன் கை உயர்ந்தால் அது அரவணைப்பதற்காக அல்ல; ஆணையிடுவதற்காக.
அதே நேரத்தில்...
பார்த்திபன்...
அரண்மனையின் பொற்கூரைகளுக்குக் கீழே வளரவில்லை.
காட்டின் காற்றைச் சுவாசித்தவன்.
மண்ணின் வாசனையை நேசித்தவன்.
மக்களோடு சிரித்து, மக்களோடு வாழ்ந்து, மனிதர்களின் அன்பை அதிகாரத்தைவிடப் பெரிதாகக் கருதியவன்.
அவன் கோபத்தில்கூட நீதியின் நெருப்பு மட்டுமே இருக்கும்.
இந்த ஒப்பீடு பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வேறொரு வடிவத்தில் மீண்டும் பிறக்கிறது.
அதுதான் 'கௌரவம்'.
இங்கே வாள் இல்லை.
கிரீடம் இல்லை.
அரண்மனை இல்லை.
ஆனால், அதிகாரம் இருக்கிறது.
அந்த அதிகாரத்தின் பெயர்—சட்டம்.
அந்தச் சட்டத்தின் பேரரசனாக நம்முன் நிற்பவர் பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த்.
சட்டப் புத்தகம் ஒரு நூல் அல்ல.
அது அவரது ஆயுதம்.
அதனால்தான், அவர் நீதிமன்றத்திற்குள் நுழையும் ஒவ்வொரு முறையும், ஒரு சாதாரண வழக்கறிஞர் நடந்து வருவது போல் இல்லை; தன்னை வெல்ல யாருமே இல்லை என்று நம்பும் ஒரு பேரரசன் வந்து நிற்பது போலத் தோன்றுகிறது.
அவருடைய கழுத்து ஏன் எப்போதும் நிமிர்ந்தே இருக்கிறது?
அது அவரது கர்வத்தின் வடிவம்.
அவருடைய நடை ஏன் அவ்வளவு கம்பீரமாக இருக்கிறது?
அது வெறும் நடை அல்ல.
தான் தோல்வியை அறியாதவன் என்ற நம்பிக்கையின் மொழி.
அவருடைய குரல் ஏன் இடிமுழக்கமாக ஒலிக்கிறது?
எதிராளியின் தன்னம்பிக்கையை உடைக்கும் ஆயுதம்.
ஆனால்...
அதே நீதிமன்றத்தில், அதே சட்டப் புத்தகத்தை கையில் வைத்துக்கொண்டு நிற்பவர் கண்ணன்.
அவருக்கும் சட்டம் தெரியும்.
அவருக்கும் வாதம் தெரியும்.
அவருக்கும் திறமை இருக்கிறது.
ஆனால், ஒரு வேறுபாடு இருக்கிறது.
ரஜினிகாந்த் சட்டத்தைத் தனது வெற்றிக்காகப் பயன்படுத்துகிறார்.
கண்ணன் சட்டத்தை நீதிக்காகப் பயன்படுத்துகிறார்.
'உத்தமபுத்திரன்' நமக்குச் சொல்வது—
பிறப்பு ஒரு மனிதனை அரசனாக்கலாம்.
ஆனால், குணம்தான் அவனை மக்களின் இதயத்தில் அமர வைக்கும்.
'கௌரவம்' நமக்குச் சொல்வதுஅறிவு ஒரு மனிதனை உயர்த்தலாம்.
ஆனால், அதே அறிவுடன் அகங்காரமும் வளர்ந்துவிட்டால், ஒருநாள் அதையே உடைக்க இன்னொரு அறிவு வந்து நிற்கும்.
இதையெல்லாம் வசனங்கள் மூலம் மட்டும் சிவாஜி உணர்த்தவில்லை.
அவருடைய உடலே பேசுகிறது.
அவருடைய பார்வையே பேசுகிறது.
அவருடைய மூச்சுக்காற்றுக்கூட ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்திற்கும் தனித்தனி மொழியை உருவாக்குகிறது.
அந்த உடல்மொழியின் அசாத்தியமான ரகசியங்களைத்தான் அடுத்ததாக நாம் பார்க்கப் போகிறோம்...
ஒரு நடிகரை ஒப்பனையால் மாற்றிவிடலாம்.
மீசையை மாற்றலாம்.
தலைமுடியை மாற்றலாம்.
ஆடையை மாற்றலாம்.
ஆனால், உடலின் நினைவுகளை மாற்ற முடியுமா?
ஒரு மனிதன் நடக்கும் விதம், திரும்பிப் பார்க்கும் விதம், சிரிக்கும் முறை, கோபப்படும் தருணம், கைகளை அசைக்கும் பழக்கம், மூச்சு விடும் வேகம்—இவை அனைத்தும் அவனுடைய வாழ்க்கை அனுபவங்கள் உருவாக்கிய அடையாளங்கள். அந்த அடையாளங்களை மாற்றிவிட்டால்தான், திரையில் நிற்பவன் புதிய மனிதனாகப் பிறக்க முடியும்.
அந்த அசாத்தியத்தைச் செய்தவர் நடிகர் திலகம்.
அதனால்தான் 'உத்தமபுத்திரன்' மற்றும் 'கௌரவம்' ஆகிய இரண்டு திரைப்படங்களும் வெறும் இருவேட நடிப்புக்கான உதாரணங்கள் அல்ல; ஒரு நடிகர் தன் உடலையே நான்கு வெவ்வேறு மனிதர்களுக்குக் கடனாகக் கொடுத்த கலைச் சான்றுகள்.
முதலில் விக்ரமனைப் பாருங்கள்.
அவன் அரண்மனையில் வளர்ந்தவன்.
அதிகாரம் அவன் இரத்தத்தில் கலந்திருக்கிறது.
அதனால், அவன் அறைக்குள் நுழையும் போதே அந்த இடம் அவனுக்குச் சொந்தமானது என்ற உணர்வு தோன்றும்.
அவன் நடக்கும்போது வேகம் இருக்காது.
அவசரமும் இருக்காது.
ஏனென்றால், அவனுக்காக எல்லோரும் காத்திருப்பார்கள் என்று அவன் நம்புகிறான்.
அவன் தலை சற்றே உயர்ந்திருக்கும்.
பார்வை நேராக மனிதர்களைத் துளைக்கும்.
உதட்டில் ஒரு மெல்லிய ஏளனப் புன்னகை.
எதிரில் நிற்பவர் யாராக இருந்தாலும், "நான் மேலே... நீ கீழே..." என்ற அமைதியான அறிவிப்பு அவன் முகத்திலேயே தெரியும்.
அவன் பேசும்போது வார்த்தைகளை உச்சரிப்பதில்லை.
வீசுகிறான்.
அதே நேரத்தில் பார்த்திபனைப் பாருங்கள்.
அவனுடைய உடலில் அதிகாரத்தின் இறுக்கம் இல்லை.சுதந்திரத்தின் தளர்வு இருக்கிறது.
கண்களில் குழந்தைத்தனமான நேர்மை.
சிரிப்பில் எந்த முகமூடியும் இல்லை.
இதுதான் விக்ரமனுக்கும் பார்த்திபனுக்கும் நடிகர் திலகம் உருவாக்கிய முதல் பெரிய வேறுபாடு.
இந்த வேறுபாட்டை அவர் ஒப்பனையால் உருவாக்கவில்லை.
உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும் உருவாக்கினார்.
அதே வித்தையை, பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இன்னும் நுணுக்கமாகச் செய்தார் 'கௌரவம்' திரைப்படத்தில்.
பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த் திரையில் தோன்றும் முதல் கணத்திலிருந்தே, அவர் சாதாரண மனிதர் அல்ல என்பது புரிந்துவிடுகிறது.
அவர் அமர்ந்திருக்கும் விதமே அவருடைய அந்தஸ்தை அறிவித்துவிடுகிறது.
நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தாலும், அது சோம்பேறித்தனம் அல்ல.
அது தன்னம்பிக்கையின் சாய்வு.
ஒரு வார்த்தை பேசுவதற்கு முன் சிறிது நேரம் அமைதியாக எதிராளியைப் பார்ப்பது...
இது அவர் மனதளவில் எதிராளியை ஏற்கனவே தோற்கடித்துவிட்டார் என்ற உணர்வை உருவாக்குகின்றன.
அதனால்தான், பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த் நீதிமன்றத்தில் பேசாமல் நின்றால்கூட, அவரது அமைதிக்கே ஒரு சத்தம் இருக்கிறது.
ஆனால், கண்ணன்...
அவர் வேறு உலகம்.
அவருடைய நடை மென்மையானது.
பார்வை மரியாதையானது.
முகத்தில் எப்போதும் ஒரு அடக்கம்.
குருவின் முன்னால் நிற்கும்போது, கைகளை இயல்பாகக் கட்டிக்கொண்டு நிற்பார்.
அது பயம் அல்ல.
பண்பாடு.
அது தாழ்வு அல்ல.
மரியாதை.
ஆனால், அதே மனிதர் நீதிமன்றத்தில் வாதாட ஆரம்பித்துவிட்டால், அந்த அமைதிக்குள் மறைந்திருந்த அறிவின் கூர்மை வெளிப்படுகிறது.
அவர் குரலை உயர்த்த மாட்டார்.
ஆனால், ஒவ்வொரு வாதமும் நேராக உண்மையின் இதயத்தைத் தொடும்.
இதுதான் கண்ணனின் பலம்.
இங்கேதான் நடிகர் திலகம் உலகத் தரத்தில் நிற்கிறார்.
ஏனென்றால், அவர் நமக்குக் காட்டியது நான்கு கதாபாத்திரங்களை அல்ல.
நான்கு வாழ்க்கை முறைகளை.
நான்கு சிந்தனை முறைகளை.
நான்கு மனநிலைகளை.
விக்ரமன் நடந்தால் அதிகாரம் நடக்கிறது.
பார்த்திபன் நடந்தால் மனிதநேயம் நடக்கிறது.
ரஜினிகாந்த் நடந்தால் கர்வம் நடக்கிறது.
கண்ணன் நடந்தால் நீதி நடக்கிறது.
இதுதான் அந்த உடல்மொழியின் மாபெரும் வெற்றி.
ஒரு வசனம் பேசுவதற்கு முன்பே, யார் நல்லவர்... யார் தீயவர்... யார் கர்வம் கொண்டவர்... யார் பணிவு கொண்டவர் என்பதை, வெறும் நடை, பார்வை, முகபாவனை, குரலின் ஏற்ற இறக்கங்கள் மூலமாகவே நமக்கு உணர வைத்திருப்பார் நடிகர் திலகம்.
ஒரு நடிகரின் உச்சம் என்பது, வசனங்களை நன்றாகப் பேசுவதல்ல.
வசனம் இல்லாத நேரத்திலும் கதாபாத்திரமாக வாழ்வதுதான்.
அந்த உச்சத்தை எட்டிய கலைஞனாகவே, இந்த இரண்டு திரைப்படங்களிலும் சிவாஜி கணேசன் நம் கண்முன் நிற்கிறார்.
ஆனால், இந்த நான்கு மனிதர்களின் உண்மையான பலம் எப்போது வெளிப்படுகிறது தெரியுமா?
அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொள்ளும் அந்த உச்சக்கட்ட மோதலில்தான்.
அங்கே உடல்கள் மட்டும் மோதவில்லை...
அங்கே மனங்களும் மோதின.
அங்கே வாள்கள் மட்டும் மின்னவில்லை...
அங்கே அறிவும் மின்னியது.
அந்த இரண்டு மறக்க முடியாத உச்சக்கட்டக் காட்சிகளைத்தான் அடுத்ததாக நாம் பார்க்கப் போகிறோம்.
ஒரு திரைப்படத்தின் உண்மையான வெற்றி அதன் உச்சக்கட்டக் காட்சியில்தான் தெரியும்.
இரண்டரை மணி நேரம் கதையை ரசித்துக் கொண்டிருந்த ரசிகன், கடைசி சில நிமிடங்களில் நாற்காலியின் நுனிக்கு வந்து அமர்ந்துவிட்டால்... அந்தப் படைப்பு வென்றுவிட்டது என்று அர்த்தம்.
அந்த வகையில் பார்த்தால், 'உத்தமபுத்திரன்' மற்றும் 'கௌரவம்' ஆகிய இரண்டு திரைப்படங்களும், தமிழ் சினிமா இதுவரை கண்டிராத இரண்டு வெவ்வேறு உச்சக்கட்ட அனுபவங்களை நமக்குக் கொடுத்தன.
ஒன்றில் உடல்கள் மோதுகின்றன.
மற்றொன்றில் புத்திகள் மோதுகின்றன.
ஆனால், இந்த இரண்டு மோதல்களுக்கும் நடுவில் நிற்பவர் ஒரே மனிதர்—நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன்.
'உத்தமபுத்திரன்' திரைப்படத்தின் இறுதிக்காட்சியை நினைத்துப் பாருங்கள்.
அந்தக் காலத்தில் இன்றுள்ள கணினி கிராபிக்ஸ் இல்லை.
டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் இல்லை.
திரையில் நம்முடைய கண்களுக்கு முன்னால் இரண்டு சிவாஜிகள் நிற்கிறார்கள்.
ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து நிற்கிறார்கள்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கும் பார்வையாளன், "இரண்டு வேடங்களில் நடித்த ஒரே நடிகர்" என்று யோசிக்க நேரம்கூட கிடைப்பதில்லை.
ஏனென்றால், அவன் கண்களுக்கு முன்னால் நிற்பது விக்ரமனும் பார்த்திபனும்தான்.
அங்கே நடிகர் மறைந்து விடுகிறார்.
கதாபாத்திரங்கள் மட்டும் உயிர் பெற்று நிற்கின்றன.
அதுதான் அந்தக் காட்சியின் மகத்துவம்.
வாள்கள் ஒன்றோடொன்று மோதும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும், அது இரும்பின் சத்தமாக மட்டும் கேட்கவில்லை.
அகங்காரமும் நீதியும் நேருக்கு நேர் மோதும் ஓசையாகக் கேட்கிறது.
அதனால்தான், அந்த உச்சக்கட்டக் காட்சி ஒரு சண்டைக் காட்சியாக இல்லாமல், இரண்டு கொள்கைகளின் மோதலாக மாறுகிறது.
இதற்கு நேர் எதிரான அனுபவத்தை நமக்குக் கொடுக்கிறது 'கௌரவம்'.
இங்கே வாள்கள் இல்லை.
குதிரைகள் இல்லை.
அரண்மனை இல்லை.
சட்டப் புத்தகங்கள்.
சாட்சிகள்.
அதில் வெடிக்கிறது
அறிவின் போர்க்களம்.
ஒரு புறம் பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த்.
மறுபுறம் அவரது அன்புச் சீடன் கண்ணன்.
இது வெறும் வழக்கல்ல.
ஒரு குருவின் வாழ்நாள் பெருமைக்கும், ஒரு சீடனின் நீதிக்கான உறுதிக்கும் இடையே நடைபெறும் மோதல்.
ரஜினிகாந்த் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மின்னல் போல விழுகிறது.
அவருடைய அனுபவம் ஒவ்வொரு வாதத்திலும் தெரிகிறது.
நீதிமன்றமே அவரது குரலின் அதிர்வில் அமைதியாகிறது.
ஆனால்...
கண்ணன் அவசரப்படுவதில்லை.
குரலை உயர்த்துவதில்லை.
கோபப்படுவதில்லை.
ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் எவ்வளவு துல்லியமாகக் கத்தியைக் கையாள்வாரோ, அதே துல்லியத்தோடு சட்டத்தின் ஒவ்வொரு பிரிவையும் எடுத்துப் பயன்படுத்துகிறார்.
ரஜினிகாந்த் கட்டிய வாதக் கோட்டையை, கண்ணன் கல் கல்லாகப் பிரித்து அகற்றுகிறார்.
அந்தத் தருணத்தில் வெல்வது ஒரு வழக்கறிஞர் அல்ல.
நீதியின் மீது கொண்ட நம்பிக்கை.
கடைசியில் உண்மை வென்றுவிட்டதை உணரும் பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்தின் முகத்தைப் பாருங்கள்.
அந்த முகத்தில் ஒரே நேரத்தில் எத்தனை உணர்ச்சிகள்!
தோல்வியின் வேதனை.
உடைந்த அகங்காரம்.
மறைக்க முடியாத ஏமாற்றம்.
வெளிக்காட்ட விரும்பாத பாசம்.
இந்த எல்லா உணர்ச்சிகளும் சில நொடிகளில் முகத்தில் வந்து மறைகின்றன.
அந்த ஒரு கணத்தை நடித்துக் காட்டுவதற்கே ஒரு நடிகரின் வாழ்நாள் அனுபவம் தேவை.
அதனால்தான், 'கௌரவம்' திரைப்படத்தின் நீதிமன்றக் காட்சிகள் வசனங்களால் மட்டும் நினைவில் நிற்பதில்லை.
சிவாஜியின் முகம் பேசும் அமைதியால்தான் நிலைத்திருக்கின்றன.
இரண்டு திரைப்படங்களின் உச்சக்கட்டங்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், ஒரு அற்புதமான உண்மை நமக்குப் புரிகிறது.
'உத்தமபுத்திரன்' நமக்கு உடலின் வலிமையை வியக்க வைக்கிறது.
'கௌரவம்' நமக்கு புத்தியின் வலிமையை உணர வைக்கிறது.
ஒன்றில் வீரம் வெல்ல வேண்டும்.
மற்றொன்றில் விவேகம் வெல்ல வேண்டும்.
ஒன்றில் வாளின் கூர்மை கதையை முடிக்கிறது.
மற்றொன்றில் வார்த்தையின் கூர்மை தீர்ப்பை எழுதுகிறது.
திரை இறங்கிய பிறகும் விக்ரமன் நினைவில் நிற்கிறான்.
பார்த்திபன் மனதில் வாழ்கிறான்.
பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த் நம்மை மிரட்டுகிறார்.
கண்ணன் நம்மை நிமிர்ந்து நிற்கச் செய்கிறார்.
இதுதான் நடிகர் திலகத்தின் நடிப்பு.
அந்த கதாபாத்திரங்களில் நடிக்கவில்லை.
அவற்றிற்கு வாழ்க்கை கொடுத்தார்.
இந்த இரண்டு திரைப்படங்களில் இன்னொரு சுவாரசியமான ஒற்றுமை இருக்கிறது.
இரண்டிலும் ஒரு கொண்டாட்டப் பாடல் வருகிறது.
ஆனால், அந்த இரண்டு பாடல்களிலும் சிவாஜி கணேசன் நிகழ்த்திய நடிப்பு, அவரது கலைப் பயணத்தின் இரண்டு வெவ்வேறு பரிணாமங்களை நமக்குக் காட்டுகிறது.
அந்த இரண்டு பாடல்கள்...
"யாரடி நீ மோகினி..."
"அதிசய உலகம்..."
இந்த இரண்டு பாடல்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் நடிப்பின் நுணுக்கங்களை அடுத்ததாகப் பார்க்கலாம்.
ஒரு நடிகரின் திறமையை சண்டைக் காட்சிகளிலோ, உணர்ச்சிகரமான வசனங்களிலோ மட்டும் அளவிட முடியாது.
பாடல் காட்சிகளிலும் ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையைச் சிதைக்காமல், அதன் இயல்பை இசையோடு கலக்கச் செய்வதுதான் உண்மையான நடிப்பு.
அந்த வகையில், 'உத்தமபுத்திரன்' திரைப்படத்தின் "யாரடி நீ மோகினி..." பாடலும், 'கௌரவம்' திரைப்படத்தின் "அதிசய உலகம்..." பாடலும், நடிகர் திலகத்தின் கலைப் பயணத்தில் இரண்டு வெவ்வேறு அத்தியாயங்கள்.
இரண்டுமே கொண்டாட்டப் பாடல்கள்.
இரண்டிலும் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.
இரண்டிலும் சுற்றிலும் மக்கள் இருக்கிறார்கள்.
ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடு மட்டும் முற்றிலும் வேறுபட்டது.
அதுதான் அந்த இரண்டு பாடல்களின் தனிச்சிறப்பு.
'உத்தமபுத்திரன்' திரைப்படத்தில் விக்ரமன், அரண்மனை அந்தப்புரத்தின் ஆடம்பரமான உலகத்தில் வாழ்கிறான்.
அங்கே இசை ஒலிக்கிறது.
நாட்டிய மங்கையர் வட்டமிட்டு ஆடுகிறார்கள்.
அரண்மனையின் ஒவ்வொரு தூணும், ஒவ்வொரு விளக்கும், ஒவ்வொரு திரைச்சீலையும் அரச வாழ்க்கையின் செழுமையைப் பேசுகின்றன.
அந்தக் கொண்டாட்டத்தின் மையமாக விக்ரமன் நிற்கிறான்.
"யாரடி நீ மோகினி..." என்ற பாடல் ...
இங்கே நடிகர் திலகம் வெறும் நடனம் ஆடவில்லை.
விக்ரமனின் மனநிலையை ஆடவைத்தார்.
அவரது கால்கள் தரையைத் தொட்ட ஒவ்வொரு அசைவிலும், ஒரு இளவரசனின் துடிப்பு தெரிகிறது.
உடல் சுழலும் விதம்...
கைகள் வளைந்து செல்லும் நேர்த்தி...
நாட்டிய மங்கையரோடு இணைந்து இயல்பாக நகரும் அந்த அற்புதமான ஒருங்கிணைப்பு...
எதிலும் ஒரு துளி தயக்கம்கூட இல்லை.
அவரது உடல் முழுவதும் இசையின் தாளத்தோடு ஒன்றிப் போய்விடுகிறது.
அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கும்போது, நடனத்தைப் பயிற்சி செய்த நடிகர் என்று தோன்றுவதில்லை.
அரண்மனையில் பிறந்து வளர்ந்த ஒரு இளவரசன், தனது வாழ்க்கையை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்ற உணர்வே நமக்குள் உருவாகிறது.
இதுதான் நடிகர் திலகத்தின் மாயம்.
கதாபாத்திரத்தை ஆட வைப்பார்.
நடிகரை ஒருபோதும் ஆட விடமாட்டார்.
ஆனால்...
அதே மனிதர், பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 'கௌரவம்' திரைப்படத்தில் நமக்குக் காட்டிய அதிசயம் இன்னும் வியக்க வைக்கிறது.
"அதிசய உலகம்... அது ஒரு ரகசிய உலகம்..."
பாடல் தொடங்குகிறது.
சுற்றிலும் உயர்சமூக விருந்தினர்கள்.
நாகரிகமான கொண்டாட்டம்.
கம்பீரமான சூழல்.
அனைவரின் கவனமும் பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த் மீது.
இங்கே நாம் எதிர்பார்ப்பது என்ன?
அவர் எழுந்து நடப்பார்...
சிறிது ஆடுவார்...
இசைக்கேற்ப அசைவுகளை வெளிப்படுத்துவார்...
ஆனால், நடிகர் திலகம் அந்த எதிர்பார்ப்பையே தலைகீழாக மாற்றிவிடுகிறார்.
அவர் நாற்காலியை விட்டு எழுந்து நிற்பதில்லை.
அமர்ந்தபடியே முழுப் பாடலையும் ஆள்கிறார்.
இதுதான் அந்தக் காட்சியின் அசாதாரணம்.
அவரது கைகள் பேசுகின்றன.
விரல்கள் இசைக்குத் தாளம் போடுகின்றன.
தோள்கள் லேசாக அசைகின்றன.
புகைக்குழாயைப் பிடிக்கும் விதமே ஒரு நடன அசைவாக மாறுகிறது.
ஒரு புருவத்தை உயர்த்துவது...
ஒரு புன்னகையை உதட்டோரத்தில் மலரச் செய்வது...
ஒரு பார்வையை எதிரில் இருப்பவர்மேல் வீசுவது...
இவை அனைத்தும் சேர்ந்து, அவர் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலியையே ஒரு மேடையாக மாற்றிவிடுகின்றன.
இதுதான் அனுபவத்தின் நடனம்.
உடல் முழுவதையும் அசைக்காமல், விரல் நுனிகளால் மட்டுமே இசையை உயிர்ப்பிக்கும் கலை.
இங்கே அவர் ஆடவில்லை.
அவருடைய ஆளுமை ஆடுகிறது.
அவருடைய கர்வம் ஆடுகிறது.
அவருடைய கம்பீரம் ஆடுகிறது.
அதனால்தான், "அதிசய உலகம்" என்ற பாடல் வெறும் இசை நிகழ்ச்சியாக இல்லாமல், பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த் என்ற மனிதரின் உள்ளுணர்வை வெளிப்படுத்தும் காட்சியாக மாறுகிறது.
இந்த இரண்டு பாடல்களையும் அருகருகே வைத்து ரசித்தால், நடிகர் திலகத்தின் கலைப் பரிணாமம் நமக்குத் தெளிவாகப் புரியும்.
"யாரடி நீ மோகினி" பாடலில்...
கால்கள் பேசுகின்றன.
"அதிசய உலகம்" பாடலில்...
விரல்கள் பேசுகின்றன.
அங்கே உடலின் வேகம் கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குகிறது.
இங்கே அமைதியின் கம்பீரம் கதாபாத்திரத்தை உயர்த்துகிறது.
அங்கே இளமை கொண்டாடுகிறது.
இங்கே அனுபவம் கொண்டாடுகிறது.
அங்கே தரை அதிர்கிறது.
இங்கே மனங்கள் அதிர்கின்றன.
அங்கே ஒரு இளவரசன் தனது ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறான்.
இங்கே ஒரு சட்ட மேதை தனது ஆளுமையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இதுதான் நடிகர் திலகத்தின் வளர்ச்சி.
ஒரே கலைஞர்...
ஆனால், காலத்திற்கு ஏற்ப தனது உடலையும், நடையையும், அசைவுகளையும் மாற்றிக்கொண்ட அசல் மகா நடிகர்.
ஆனால், இந்த இரண்டு திரைப்படங்களிலும் இன்னொரு ஒற்றுமை இருக்கிறது.
இரண்டு கதாபாத்திரங்களும் கையில் மதுக் கோப்பையை ஏந்துகின்றன.
வெளியே பார்த்தால் அது ஒரே செயல் போலத் தெரியும்.
ஆனால், அந்த ஒரு கோப்பைக்குள் கூட இரண்டு வெவ்வேறு மனிதர்களின் வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை நடிகர் திலகம் எப்படி மறைத்து வைத்திருக்கிறார் என்பதுதான், இந்த ஒப்பீட்டின் அடுத்த ஆச்சரியம்.
இப்போது, இந்த இரண்டு காவியங்களையும் ஒரு கணம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் என்ற மகா கலைஞரை மட்டும் நினைத்துப் பாருங்கள்.
1958...
இளமையின் உச்சத்தில் இருந்த ஒரு நடிகர்.
உடல் முழுவதும் துடிப்பு.
கண்களில் நெருப்பு.
குரலில் கம்பீரம்.
வாளைச் சுழற்றினாலும் அதில் அழகு.
குதிரையில் பாய்ந்தாலும் அதில் கம்பீரம்.
அந்த ஆற்றல் முழுவதையும் திரையில் வாரி வழங்கிய காவியம் 'உத்தமபுத்திரன்'.
அதன்பிறகு பதினைந்து ஆண்டுகள்...
1973...
அதே நடிகர்.
ஆனால், அனுபவம் அவரை இன்னும் உயர்த்தியிருந்தது.
இப்போது உடல் ஓட வேண்டிய அவசியமில்லை.
ஒரு பார்வை போதும்.
ஒரு இடைவெளி போதும்.
ஒரு வார்த்தையின் அழுத்தம் போதும்.
ஒரு புருவ அசைவு போதும்.
திரையரங்கமே அமைதியாகிவிடும்.
அந்த முதிர்ந்த நடிப்பின் மகுடமாக உருவானது 'கௌரவம்'.
இதுதான் ஒரு நடிகரின் வளர்ச்சி.
உடலின் வேகத்திலிருந்து...
மனதின் ஆழத்திற்கு...
அசைவிலிருந்து...
அமைதிக்கு...
வீரத்திலிருந்து...
விவேகத்திற்கு...
இந்தப் பயணத்தை இவ்வளவு இயல்பாக, இவ்வளவு பிரம்மாண்டமாகக் கடந்த கலைஞர்கள் உலக சினிமாவிலேயே மிகவும் அரிது.
அதனால்தான், 'உத்தமபுத்திரன்' மற்றும் 'கௌரவம்' ஆகிய இரண்டு திரைப்படங்களையும் வெறும் இருவேடப் படங்களாகப் பார்ப்பது, அவற்றின் உண்மையான பெருமையைச் சுருக்கிவிடும்.
இவை இரண்டும் சேர்ந்து, ஒரு நடிகர் தன் கலை வாழ்க்கையின் இரண்டு பரிணாமங்களைப் பதிவு செய்த ஆவணங்கள்.
ஒன்று இளமையின் உச்சம்.
மற்றொன்று முதிர்ச்சியின் உச்சம்.
ஒன்று உடலின் ஆற்றலை உலகிற்கு நிரூபித்தது.
மற்றொன்று உணர்ச்சியின் ஆழத்தை உலகிற்கு உணர்த்தியது.
ஒன்று வாளின் நுனியில் நின்று வென்றது.
மற்றொன்று வார்த்தையின் நுனியில் நின்று வென்றது.
ஒன்று அரியணையை மையமாகக் கொண்ட கதை.
மற்றொன்று நீதியை மையமாகக் கொண்ட கதை.
ஆனால், இரண்டிலும் மையமாக நின்றது ஒரே மனிதர்...
நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன்.
ஒரு நடிகரின் மகத்துவம் என்பது, அவர் எத்தனை கதாபாத்திரங்களில் நடித்தார் என்பதில் இல்லை.
ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்திற்கும் எவ்வளவு தனித்துவமான உயிரைக் கொடுத்தார் என்பதில்தான் இருக்கிறது.
அந்த அளவுகோலை வைத்து அளந்தால், விக்ரமனும் பார்த்திபனும் ஒரே மனிதர்கள் அல்ல.
பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்தும் கண்ணனும் ஒரே மனிதர்கள் அல்ல.
அவர்கள் நால்வரும் தனித்தனி வாழ்க்கைகளை வாழ்ந்தவர்கள்.
அவர்களுக்கு தனித்தனி எண்ணங்கள்.
தனித்தனி கனவுகள்.
தனித்தனி அகங்காரங்கள்.
தனித்தனி பண்புகள்.
அவற்றையெல்லாம் நம்ப வைக்கும் அளவுக்கு, தனது உடலையும், குரலையும், பார்வையையும், மூச்சையும் கூட மாற்றிக்கொண்ட கலைஞர்தான் நடிகர் திலகம்.
அதனால்தான், இன்று வரை இந்த இரண்டு திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது, "இரண்டு வேடங்களில் சிவாஜி நடித்திருக்கிறார்" என்று நாம் பேசுவதில்லை.
"விக்ரமன் எப்படி இருந்தான்..."
"பார்த்திபன் எப்படி மாறுபட்டான்..."
"பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த் என்ன ஒரு கம்பீரம்..."
"கண்ணன் என்ன ஒரு அடக்கம்..."
என்றுதான் பேசுகிறோம்.
அங்கே நடிகர் மறைந்து விடுகிறார்.
கதாபாத்திரங்களே மட்டும் நம் நினைவில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.
ஒரு கலைஞனுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிகப் பெரிய வெற்றி அதுதான்.
காலங்கள் மாறலாம்.
தொழில்நுட்பங்கள் மாறலாம்.
திரைப்பட மொழி மாறலாம்.
நடிப்பின் பாணிகள்கூட மாறலாம்.
ஆனால், ஒரு மனிதனின் மனதை இன்னொரு மனிதனாக மாற்றும் கலைக்கு காலாவதி என்பதே இல்லை.
அதனால்தான், 'உத்தமபுத்திரன்' இன்றும் புதிதாகத் தெரிகிறது.
'கௌரவம்' இன்றும் கம்பீரமாக நிற்கிறது.
இந்த இரண்டு திரைப்படங்களும் சேர்ந்து நமக்குச் சொல்லும் ஒரே உண்மை இதுதான்.
இருவேடம் என்பது இரண்டு முகங்களைக் காட்டுவது அல்ல... இரண்டு உயிர்களாக வாழ்வது.
அந்த இரண்டு உயிர்களையும் மட்டுமல்ல...
நான்கு வெவ்வேறு மனிதர்களின் உலகங்களையே நம் கண்முன் வாழவைத்து, தமிழ் சினிமாவின் நடிப்பு இலக்கணத்தை புதிய உயரத்திற்கு எடுத்துச் சென்ற மகா கலைஞர் ஒருவரே.
அவர்...
நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன்.
.
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக